นักศึกษาไทยนิยมใช้ “สูตรของยามาเน่”ในการคำนวณหาขนาดของตัวอย่างทั้งที่มาตรวัดที่นักศึกษาใช้ไม่ใช่มาตรวัดแบบที่มีแค่สองตัวเลือก ในการสร้างสูตรของยามาเน่ที่นักศึกษาไทยชอบใช้ยามาเน่เลือกแปลงมาจากสูตรในการหาขนาดของตัวอย่างที่มาตรวัดมีสองตัวเลือกหรือแบบสัดส่วน ไม่ใช่สูตรที่ใช้กับตัวแปรที่มีมาตรวัดแบบต่อเนื่อง ทั้งนี้ค่าความแปรปรวนที่มากที่สุดของตัวอย่างกรณีของสัดส่วนสามารถแทนค่าด้วยค่า 0.25 ซึ่งต่างจากกรณีที่ตัวแปรมีมาตรวัดแบบต่อเนื่องที่ไม่อาจจะระบุได้แน่ชัดว่าค่าแปรปรวนที่มากที่สุดควรเป็นเท่าใด ยามาเน่เลือกแปลงสูตรในการหาของตัวอย่างกรณีสัดส่วนโดยสมมติให้ประชากรมีขนาดเล็ก และเลือกที่จะแทนค่าความแปรปรวนด้วย 0.25 ซึ่งถือว่าให้ค่าความแปรปรวนสูงสุดของกรณีสัดส่วนแล้ว ดังนั้นภายใต้สูตรของยามาเน่ขนาดของตัวอย่างจึงขึ้นอยู่กับขนาดของประชากรและค่าความคาดเคลื่อนจากการสุ่มตัวอย่าง โดยดูเหมือนกับว่าค่าแปรปรวนของตัวอย่างของตัวอย่างหลุดหายไปจากสูตรของยามาเน่ อันที่จริงถ้ามาตรวัดที่นักศึกษาใช้เป็นแบบที่มีแค่สองตัวเลือกการจะใช้สูตรของยามาเน่ก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่งานวิจัยของนักศึกษาปริญญาโทส่วนใหญ่ซึ่งวัดตัวแปรที่ไม่สามารถสังเกตได้นิยมใช้มาตรวัดลิเคิร์ทแบบห้าตัวเลือกซึ่งในทางการตลาดอนุโลมให้มาตรวัดนี้เป็นตัวแปรแบบต่อเนื่องหรือแบบเมตริก สูตรของยามาเน่ที่แปลงมาจากกรณีสัดส่วนจึงไม่เหมาะที่จะนำมาใช้ ดังนั้นหากต้องการหาขนาดของตัวอย่างแบบใช้สูตรเมื่อมีการเลือกตัวอย่างแบบสุ่มจึงต้องกลับไปใช้สูตรที่เหมาะกับตัวแปรแบบต่อเนื่องจึงจะถูกต้อง