โครงการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการแข่งขันดึงดูดการลงทุนต่างชาติของไทยกับประเทศอื่นในทวีปเอเชีย วิเคราะห์เหตุผลการเลือกลงทุนในประเทศไทยและประเมินความคิดเห็นเกี่ยวกับการลงทุนในประเทศไทย และเสนอประเด็นปัญหาที่รัฐบาลไทยควรเร่งแก้ไขเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพในการดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ โดยใช้วิธีการ วิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์กลุ่มเป้าหมายประมาณ 125 รายในประเทศไทยและประเทศออสเตรเลีย ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ในความเห็นของนักลงทุนต่างชาติและนักลงทุนออสเตรเลีย ประเทศไทยเคยเป็นฐานการผลิตที่ถูก และได้ดึงดูดการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมการผลิตจากนานาชาติเข้ามาเป็นเวลาช้านาน ปัจจุบันนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไป ต้นทุนการผลิตในประเทศไทยสูงขึ้น แรงงานหายากขึ้น ทั้งที่มีทักษะและที่ไม่มีทักษะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ประเทศไทยไม่ได้พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้มีความพร้อมเพื่อแข่งขัน ทั้งในด้านภาษาอังกฤษ และในด้านทักษะที่จำเป็นสำหรับอุตสาหกรรมที่มีมูลค่าเพิ่มสูงขึ้น ต้นทุนการผลิตในประเทศสูงขึ้นจนไม่สามารถแข่งขันกับประเทศจีน อินเดีย หรือเวียดนามได้สำหรับอุตสาหกรรมที่ต้องใช้แรงงานสูง แต่ขณะเดียวกันไทยก็ไม่พร้อมที่จะไปแข่งกับประเทศที่อยู่ในอุตสาหกรรมมูลค่าเพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน จากงานวิจัย นักลงทุนเชื่อว่าความไม่พร้อมนี้ มาจากระบบการศึกษาที่ไม่ได้ผลิตคนที่คิดเป็น หรือคิดแก้ปัญหาแบบนอกกรอบได้ ระบบการศึกษาไทยไม่ได้สร้างคนที่มีภาวะความเป็นผู้นำ ที่พร้อมจะท้าทายสิ่งที่ผิด และเสนอทางออกที่ดีขึ้น แต่ผลิตคนที่จำเก่งและทำตามคำสั่ง ที่ขาดความกระตือรือร้น ที่ขาดทักษะภาษาอังกฤษที่ดีพอ และทักษะอาชีพที่อ่อนด้อยกว่ามหาวิทยาลัยในต่างประเทศเป็นอย่างมาก นักลงทุนที่ได้ตัดสินใจมาลงทุนประเทศไทยแล้ว หากผ่านพ้นความยากลำบากในช่วงต้นมาได้ โดยทั่วไปแล้วจะมีความรู้สึกที่ดีมากกับประเทศไทยและคนไทย และถึงแม้ว่าเศรษฐกิจและการเมืองของประเทศจะประสบภาวะวิกฤตเป็นช่วงๆ นักลงทุนที่คุ้นเคยกับประเทศก็มีศรัทธาเสมอว่า สถานการณ์จะกลับคืนสู่สภาวะปกติในที่สุด อย่างไรก็ตาม นักลงทุนมือใหม่ โดยเฉพาะที่มาจากออสเตรเลียซึ่งเป็นธุรกิจขนาดเล็กและขนาดกลาง ที่พยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเองในการติดต่อกับหน่วยงานราชการต่างก็ต้องเจอกับปัญหาอย่างมาก ที่สำคัญที่สุดคือจากระบบราชการไทย นอกจากความอืดอาดล่าช้าของระบบแล้ว การที่ไม่มีการรวมศูนย์หน่วยงานที่มีหน้าที่ให้บริการนักลงทุน และความอ่อนด้อยในการสื่อสารภาษาอังกฤษของข้าราชการส่วนใหญ่ การที่เอกสารราชการทุกอย่างเป็นภาษาไทย และการที่ต้องใช้เอกสารมากมายเพื่อดำเนินการเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ปัญหาเหล่านี้ทำให้นักลงทุนต่างชาติที่ติดต่อราชการด้วยตัวเอง ต่างก็ลงความเห็นว่า การทำธุรกิจในประเทศไทยเป็นเรื่องยาก กฎหมายกฎระเบียบที่ขาดความชัดเจน การเปลี่ยนแปลงกฎหมายเพื่อจำกัดความเป็นเจ้าของของนักลงทุนต่างชาติมากยิ่งขึ้น เช่นการแก้ไข พรบ.ประกอบธุรกิจของคนต่างด้าว มาตรการสำรองเงินทุน 30% และการจำกัดการถือครองที่ดินของชาวต่างชาติ เหล่านี้ทำให้นักลงทุนต่างชาติรู้สึกสับสน และเกิดความเข้าใจว่าไทยไม่ต้อนรับการลงทุนจากต่างชาติ การขาดทิศทางเดียวกันของหน่วยงานราชการ เช่นเป้าหมายของบีโอไอที่ต้องการดึงดูดการลงทุนจากต่างชาติและให้สิทธิทางภาษี แต่กรมศุลกากรมีเป้าหมายเพื่อเก็บภาษีให้ได้มากที่สุด หรือ กรมแรงงานและสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่มีมาตรฐานต่างกันในการอนุญาตให้ต่างชาติเข้ามาทำงานในประเทศไทย เหล่านี้ได้สร้างความสับสน และส่งผลในการเพิ่มต้นทุนทางธุรกิจแก่นักลงทุน ทั้งต้นทุนด้านเวลาที่ทำให้โครงการล่าช้าออกไป และต้นทุนที่เป็นตัวเงินในการวิ่งติดต่อราชการครั้งแล้วครั้งเล่าจนกว่าจะได้ผล ในขณะที่ปัญหาเรื่องระบบราชการนับว่าเป็นปัญหาใหญ่สำหรับนักลงทุนที่ได้ตัดสินใจมาลงทุนแล้ว ปัญหาที่ใหญ่กว่าระบบราชการที่ไร้ประสิทธิภาพ ในสายตาของประชาคมโลก ที่ส่งผลต่อภาพลักษณ์ของประเทศไทย คือการคอรัปชั่นในภาครัฐ ซึ่งเป็นปัญหาที่หยั่งรากลึก ที่เพิ่มต้นทุนทางธุรกิจ ทำให้การแข่งขันไม่เป็นไปอย่างยุติธรรม หากประเทศไทยต้องการการลงทุนของต่างชาติ พันธมิตรที่ดีที่สุด ซึ่งจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุดในการช่วยประชาสัมพันธ์ประเทศไทยว่าเป็นแหล่งลงทุน คือนักลงทุนต่างชาติที่มาลงทุนที่นี่แล้ว ความเห็นของนักลงทุนที่ได้แสดงไว้ในงานวิจัยชิ้นนี้ มีคละเคล้ากันทั้งด้านบวกและด้านลบ และหากภาครัฐจะเปิดใจรับฟังความเห็นของคนเหล่านี้ และพิจารณาอย่างรอบคอบว่าสมควรปรับปรุงแก้ไขประเด็นปัญหาใดๆตามที่ได้รับการแนะนำหรือร้องขอมา ก็จะส่งผลอย่างมีนัยยะสำคัญต่อภาพลักษณ์ของประเทศไทยในการเป็นสถานที่ที่น่าลงทุน แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ปัญหาหลายๆอย่างที่นักลงทุนชี้ให้เห็น ที่สำคัญคือ การปรับปรุงประสิทธิภาพของภาครัฐ การแก้ไขปัญหาคอรัปชั่นและการปฏิรูประบบการศึกษา หาก มีการนำไปปฏิบัติจริง ก็จะเป็นการนำพาประเทศชาติให้สามารถแข่งขันกับนานาอารยะประเทศได้ The purposes of the project are • To compare competitiveness in foreign investment attraction between Thailand and key Asian countries. • To analyze the reasons for choosing Thailand as investment destination and to reflect foreign investors’ opinion about investment in Thailand. • To make recommendations to the Thai government on improving Thailand’s foreign investment attraction. The results of the study show that In the opinion of foreign and Australian investors, Thailand used to be a cheap production base which was an attraction for foreign manufacturers in the past. The situation has now changed, production cost in Thailand is increasing, especially the cost of labour, and there are shortages of both unskilled and skilled labour. Up until now, Thailand has not developed its human resource to have better competitiveness. Most Thai labour force still has deficiency in English language skill, and most does not possess higher skill needed in higher value added industries. The higher production cost in the country render Thailand being unable to compete with China, India or Vietnam in labour intensive industry, at the same time, Thailand is not ready to compete in the higher value added industry. Foreign investors participating in the research believe that the cause for human resource problem stems from the Thai education system, which does not produce manpower with creative thinking, who can solve problems by thinking outside a square. The Thai education system does not produce graduates with leadership, who dare to challenge the wrong thing and suggest better solution. Instead, the system produces graduate who is capable of memorize and is obedience, who lack enthusiasm, with inadequate English language skill, and with professional or technical skill much weaker than foreign universities. For investors who has decided to invest in Thailand and survive the initial difficult period of setting up business, in general, this group would have very good impression and opinion about Thailand and Thai people. Although Thailand may go through economic or political crisis from time to time, this group of investors would always have faith that the situation would return to normalcy. On the other hand, new investors, especially those small and medium size business from Australia, who try to do everything by themselves in contacting government agencies would face tremendous problems, most importantly from the Thai bureaucracy system. Aside from red tape issue, the lack of centralized agency to service foreign investors, the inadequacy of English language proficiency among the public servants, the fact that all government documents are in Thai, and the need for large amount of documents to process any matters, all these factors contribute to the image that Thailand is a difficult place to do business, especially for new investors who try to do things by themselves.. Lack of clarification in law and regulation and more restriction on foreign ownership, especially, the amendment of Foreign Business Act, the 30% capital reserve requirement, and the restriction for foreigner to own land. These have confused foreign investors, and give an impression that Thailand does not welcome foreign investment. The lack of uniform direction among government agencies, for example, BOI has the objective of attracting foreign investment by using tax incentive, but Custom Department’s objective is to collect as much tax as possible. Or the different standard between Ministry of Labour and Immigration Department in allowing foreigner in get work permit These create confusion among foreign investors and increase the cost of doing business, both the time cost when projects are delayed, and the financial cost in having to repeatedly contacting government agencies to get anything done. While the Thai bureaucracy system is a big problem for investors who have decided to invest in the country, a bigger problem in the eye of the world community, which affect Thailand image is corruption in the public sector. Foreign investors perceive this as a deep rooted problem, which increase the cost of doing business, and render unfair competition. The researcher suggested that if Thailand wants foreign investment, the best alliance who would be most effective in helping publicize Thailand as an investment destination are foreign investors who have already invested in the countries. This report shows that there are mixed opinion from foreign investors both positive and negative regarding investment in Thailand. If the Thai government can be open minded and listen to their opinion, and carefully consider if it should rectify any issues that these investors suggested, there could be significant consequence in improving Thailand’s image as a destination for foreign investment. More significantly, various issues highlighted by foreign investors, especially, the need to improve the public sector’s efficiency, the need to address the corruption issue, and the need to reform the Thai education system, if there are real implementations to address these issues, it would go a long way in improving Thailand’s competitiveness internationally.