วิทยานิพนธ์ (ศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงพฤติกรรมการเคลื่อนไหวระหว่างระดับราคา กับระดับผลผลิตเปรียบเทียบในช่วงระยะสั้น และระยะยาว โดยใช้ข้อมูลรายไตรมาสในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2523 ถึง พ.ศ. 2539 อีกทั้งยังวิเคราะห์ผลกระทบจากอิทธิพลของวัฏจักรราคาที่เกิดขึ้นต่อระบบเศรษฐกิจ รวมไปถึงการศึกษาผลจากแนวนโยบายการเงิน และการคลังของรัฐต่อการเคลื่อนไหวของระดับราคา และระดับผลผลิต การวิเคราะห์เริ่มจากการหาความสัมพันธ์เบื้องต้นระหว่างระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริง โดยพิจารณาจากค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์ร่วมของข้อมูลเฉลี่ยในแต่ละช่วงเวลา หลังจากนั้นจึงหาความสัมพันธ์เชิงดุลยภาพในระยะยาว และสมการการปรับตัวในระยะสั้น โดยใช้วิธี Cointegration and Error Correction ซึ่งจะทำให้สามารถวิเคราะห์ผลของการเปลี่ยนแปลงของวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในระบบเศรษฐกิจ และผลของวิกฤตการณ์ภายนอก ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์เบื้องต้น และความสัมพันธ์เชิงดุลยภาพในระยะยาวพบประเด็นที่สำคัญ 2 ประการคือ ประการแรก อิทธิพลของระดับราคาต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับผลผลิตที่แท้จริง มีมากกว่าผลของระดับผลผลิตที่แท้จริงที่มีต่อระดับราคา ประการที่สอง ความสัมพันธ์ระหว่างระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริงที่เกิดขึ้นในดุลยภาพสุดท้ายในระยะยาวมีทิศทางตรงกันข้าม สำหรับผลการวิเคราะห์ลักษณะการปรับตัวในระยะสั้น และการตอบสนองของระดับราคากับระดับผลผลิตที่แท้จริงจากวิกฤตการณ์ภายในจะสอดคล้องกันคือ ลักษณะการปรับตัวของระดับราคา กับระดับผลผลิตที่แท้จริงจะมีแนวโน้มเข้าสู่ดุลยภาพ แต่เคลื่อนไหวไปในทิศทางตรงกันข้าม โดยผลของวิกฤตการณ์จากระดับราคาจะกระทบต่อตัวแปรในระบบมากกว่าผลของระดับผลผลิตที่แท้จริง ส่วนผลกระทบจากวิกฤตการณ์ภายนอกต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริงจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันในช่วงแรก แต่ผลในระยะยาวแล้วพบว่าทิศทาง และความรุนแรงของผลกระทบต่อระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริงจะต่างกัน กล่าวคือผลจากนโยบายการคลังที่เกิดขึ้นกับระดับราคาจะมีความรุนแรงกว่าผลของนโยบายการเงิน ในขณะที่ผลจากนโยบายการเงินที่เกิดขึ้นต่อระดับผลผลิตที่แท้จริงจะมีความรุนแรงกว่าผลจากนโยบายการคลัง จากพฤติกรรมความสัมพันธ์ของระดับราคาและระดับผลผลิตที่แท้จริง และลักษณะของผลกระทบที่คาดว่าจะเกิดขึ้นอันเนื่องจากผลของวิกฤตการณ์ แสดงให้เห็นว่าผู้กำหนดนโยบายเศรษฐกิจของประเทศต้องให้ความสำคัญกับขนาดและรูปแบบของการใช้นโยบายการเงิน และนโยบายการคลัง เพื่อจะนำไปสู่เป้าหมายที่ต้องการ หรืออย่างน้อยที่สุดก็เพื่อจะรักษาเสถียรภาพของระดับราคา และระดับผลผลิตที่แท้จริง ซึ่งจำนำไปสู่การพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ยั่งยืนต่อไป