วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2542

การวิจัยมีจุดมุ่งหมายเพื่อปรับปรุงคุณสมบัติของฟิล์มยางที่ได้จากน้ำยางธรรมชาติวัลคาไนซ์ด้วยรังสี โดยการเติมตะกอนซิลิกา โดยการนำซิลิกาที่ผ่านการบดแล้วในปริมาณต่างๆ มาใช้เป็นสารเสริมแรงในฟิล์มยางจากน้ำยางธรรมชาติ และเปรียบเทียบกับฟิล์มยางที่ไม่เติมซิลิกา รวมทั้งการศึกษาถึงปริมาณโปรตีนที่ละลายน้ำได้ในฟิล์มยางภายหลังการเติมซิลิกา จากผลการทดลองการเติมซิลิกาเป็นส่วนผสมในน้ำยางธรรมชาติวัลคาไนซ์ด้วยรังสีทำให้คุณสมบัติทางฟิสิกส์ของฟิล์มยางดีขึ้นพอสมควร ปริมาณโปรตีนในฟิล์มยางที่ได้จะลดลงมาก การปรับปรุงคุณสมบัติทางฟิสิกส์ที่สำคัญคือ ค่าความต้านทานการฉีกขาด (Trouser Tear Strength) ซึ่งเพิ่มขึ้นมากกว่า 50% เมื่อเติมซิลิกาในปริมาณที่เหมาะสมคือ 4 phr เนื่องจากอนุภาคซิลิกาทำให้เส้นทางการฉีกขาดหันเหไปทางอื่น จึงจะต้องใช้แรงเพิ่มขึ้นในการฉีกขาด ส่วนปริมาณโปรตีนจะลดลงเหลือเพียง 27 mug/g เมื่อล้างด้วยน้ำที่อุณหภูมิ 35 ํC และใช้เวลาล้าง 12 นาที การลดลงของโปรตีนคาดว่าเนื่องจากการรวมตัวกันอย่างสมบูรณ์ของ ซิลิกา โปรตีนและซิงค์ออกไซด์ ทำให้โปรตีนจำนวนมากไม่สามารถเคลื่อนที่มาที่ผิวของฟิล์มยางได้ ซึ่งจะทำให้ลดอัตราเสี่ยงที่จะเกิดอาการภูมิแพ้สำหรับผู้สวมใส่ที่แพ้โปรตีนในยางธรรมชาติได้