วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2546

งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อวิเคราะห์ลักษณะเชิงกลสัทศาสตร์ อันได้แก่ ค่าความถี่มูลฐาน ค่าแอมปลิจูด และค่าระยะเวลา ของคำเติมช่วงเงียบภาษาไทย และเปรียบเทียบลักษณะเชิงกลสัทศาสตร์ เหล่านี้กับคำพูดแวดล้อมที่ไม่ใช่คำเติมช่วงเงียบ หรือเรียกว่าคำพูดปกติ งานวิจัยนี้ยังศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะเชิงกลสัทศาสตร์ของคำเติมช่วงเงียบกับตำแหน่งทางวากยสัมพันธ์ด้วย ในการวิจัยผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากผู้พูดจำนวน 30 คนที่มีการศึกษาในระดับอุดมศึกษา และใช้ภาษาไทยเป็นภาษาแม่ ผู้วิจัยให้ผู้พูดเล่าเรื่องตามที่กำหนด 3 เรื่อง คือ เรื่องเกี่ยวกับตัวเอง สถานที่ท่องเที่ยว และสภาพเศรษฐกิจ ในการวิเคราะห์ตำแหน่งทางวากยสัมพันธ์ ผู้วิจัยใช้ "โครงสร้างของภาษาไทย : ระบบไวยากรณ์" ของ วิจินตน์ ภาณุพงศ์ (2532) และ "A Grammar of Contemporary English" (Quirk et als., 1972) เป็นกรอบในการวิเคราะห์ ส่วนค่าเฉลี่ยของค่าความถี่มูลฐาน ค่าแอมปลิจูด และค่าระยะเวลาของคำเติมช่วงเงียบและของคำพูดปกติ ผู้วิจัยวิเคราะห์ด้วยโปรแกรมพราท ผลการวิเคราะห์พบว่า คำเติมช่วงเงียบภาษาไทยที่พบในงานวิจัยนี้ คือ อื่อ เอ่อ อ่า และ อ่อ โดย ค่าความถี่มูลฐานเฉลี่ยและค่าแอมปลิจูดเฉลี่ยของคำเติมช่วงเงียบต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของคำพูดปกติอย่างมีนัยสำคัญ แต่ค่าระยะเวลาเฉลี่ยของคำเติมช่วงเงียบมากกว่าค่าระยะเวลาเฉลี่ยของคำพูดปกติอย่างมีนัยสำคัญ ในเรื่องตำแหน่งการปรากฏพบว่า คำเติมช่วงเงียบปรากฏทั้งที่ขอบเขตอนุพากย์ และภายในอนุพากย์ และยังพบคำเติมช่วงเงียบปรากฏหลังอนุพากย์ที่ยังไม่จบสมบูรณ์ด้วย ซึ่งความถี่ในการปรากฏของคำเติมช่วงเงียบที่ขอบเขตอนุพากย์มากกว่าภายในอนุพากย์และหลังอนุพากย์ที่ยังไม่จบสมบูรณ์ นอกจากนี้ ค่าระยะเวลาเฉลี่ยของคำเติมช่วงเงียบที่ขอบเขตอนุพากย์ยังมากกว่าค่าระยะเวลาเฉลี่ยของคำเติมช่วงเงียบภายใน อนุพากย์และหลังอนุพากย์ที่ยังไม่จบสมบูรณ์ เมื่อวัดค่าระยะเวลาของคำเติมช่วงเงียบรวมกับช่วงเงียบ ค่าระยะเวลารวมของคำเติมช่วงเงียบกับช่วงเงียบที่ขอบเขตอนุพากย์ก็ยังมากกว่าค่าระยะเวลารวมของคำเติมช่วงเงียบกับช่วงเงียบภายในอนุพากย์และหลังอนุพากย์ที่ยังไม่จบสมบูรณ์