การศึกษาคุณภาพน้ำ คุณภาพดินตะกอน แพลงก์ตอนพืชในบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำเขตพื้นที่ชายฝั่งและเขตพื้นที่น้ำจืด พบว่าบริเวณชายฝั่งมีความเข้มข้นแอมโมเนียม-ไนโตรเจน ไนไตรท์และไนเตรท-ไนโตรเจน ซิลิเกต-ซิลิคอน และออร์โธฟอสเฟต-ฟอสฟอรัสอยู่ระหว่าง 1.52-321.82 (+,m)M 0.01-4.48 (+,m)M 0.13-15.40 (+,m)M และ 0.02-6.50 (+,m)M ตามลำดับส่วนเขตพื้นที่น้ำจืดมีปริมาณธาตุอาหารอยู่ระหว่าง 0.21-50.23 (+,m)M 0.03-17.80 (+,m)M0.73-85.46 (+,m)M และ 0.01-0.59 (+,m)M ตามลำดับ ส่วนคลอโรฟิลล์ เอ มีปริมาณอยู่ระหว่าง0.67-400.50 (+,m)g/L และ 5.72-467.25 (+,m)g/L ในบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำเขตพื้นที่ชายฝั่งและเขตพื้นที่น้ำจืด ตามลำดับ ส่วนคุณภาพน้ำระหว่างอนุภาคดินตะกอน พบปริมาณธาตุอาหารแอมโมเนียม-ไนโตรเจน ไนไตรท์และไนเตรท-ไนโตรเจน ซิลิเกต-ซิลิคอน และออร์โธฟอสเฟต-ฟอสฟอรัสอยู่ระหว่าง 366.47-7,704.10 (+,m)M 0.15-3.36 (+,m)M 4.37-149.52 (+,m)Mและ 0.19-20.51 (+,m)M ส่วนในเขตพื้นที่น้ำจืดมีปริมาณธาตุอาหารอยู่ระหว่าง 383.28-7,561.04 (+,m)M 0.71-22.60 (+,m)M 15.85-136.74 (+,m)M และ 0.05-14.58 (+,m)Mตามลำดับ ซึ่งปริมาณน้ำในดินตะกอน ปริมาณซัลไฟด์รวมในดินตะกอน และปริมาณสารอินทรีย์รวมในดินตะกอนมีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกัน ในส่วนของแพลงก์ตอนพืชพบว่า องค์ประกอบของแพลงก์ตอนพืชในเขตพื้นที่ชายฝั่งและเขตพื้นที่น้ำจืดมีความแตกต่างกัน ซึ่งเขตพื้นที่ชายฝั่งพบแพลงก์ตอนพืชกลุ่มไดโนแฟลกเจลเลทเป็นกลุ่มเด่น ส่วนเขตพื้นที่น้ำจืดพบแพลงก์ตอนพืชในกลุ่มสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินเป็นกลุ่มเด่น ถึงแม้ว่ารูปแบบการจัดการการเลี้ยงกุ้งของ 2 พื้นที่จะมีความแตกต่างกัน แต่แนวโน้มของการเปลี่ยนแปลงคุณภาพน้ำและดินตะกอนมีความคล้ายคลึงกัน โดยหลังจากสัปดาห์ที่ 8 เป็นช่วงเวลาวิกฤตที่ต้องมีการจัดการอย่างระมัดระวัง