การวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยมุ่งที่จะออกแบบการสื่อความหมายธรรมชาติในบริเวณเส้นทางศึกษาธรรมชาติดงติ้ว-มอสิงโตและเส้นทางศึกษาธรรมชาติดงติ้ว-หนองผักชี รวมระยะทางทั้งสิ้น 4.8 กิโลเมตร ดำเนินการศึกษาวิจัยในระหว่างเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2546 ถึงมิถุนายน พ.ศ. 2547 โดยใช้ข้อมูลจากการวิเคราะห์สังคมพืช 2 ลักษณะคือ ลักษณะเชิงปริมาณจากการวางแปลงตัวอย่างชั่วคราวอย่างเป็นระบบ ขนาด 20 x 50 ตารางเมตร จำนวน 16 แปลงและลักษณะเชิงคุณภาพ โดยการวิเคราะห์ลักษณะโครงสร้างด้านตั้ง การปกคลุมเรือนยอด และการสำรวจชีพลักษณ์ของพรรณไม้เด่นตามเค้าโครงการสื่อความหมายที่กำหนดขึ้น ผลการศึกษาพบว่า สังคมพืชในบริเวรเส้นทางศึกษาธรรมชาติเป็นสังคมพืชป่าดิบแล้งป่าทดแทนที่มีติ้วเกลี้ยงเป็นไม้เบิกนำ และสังคมพืชป่ารุ่นสองที่มีทะโล้เป็นไม้เด่นชีพลักษณ์ของพรรณไม้ในเส้นทางศึกษาธรรมชาติจำนวน 24 ชนิด สำรวจระหว่างเดือน กรกฎาคมพ.ศ. 2546 ถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2547 รวมระยะเวลา 12 เดือน พบว่าประกอบด้วยพรรณไม้ผลัดใบ และพรรณไม้ไม่ผลัดใบ มีการเปลี่ยนแปลงของพรรณไม้ตามช่วงฤดูกาล โดยมีจำนวนพรรณไม้ไม่ผลัดใบมากกว่าพรรณไม้ที่ผลัดใบ จึงทำให้เส้นทางศึกษาธรรมชาติเขียวชอุ่มตลอดทั้งปีส่วนการออกดอกจะทยอยออกดอกในช่วงเดือนพฤศจิกายน และออกดอกมากในเดือนมีนาคม ซึ่งเป็นช่วงต้นฤดูแล้ง หลังจากนั้นก็จะออกผลและผลร่วงลงพื้นดินในต้นฤดูฝน ในการออกแบบการสื่อความหมายผู้วิจัยเลือกใช้ สื่อประเภทคู่มือศึกษาธรรมชาติเป็นตัวกลาง กำหนดเค้าโครงหลักคือสังคมพืชป่าดิบแล้งในเส้นทางธรรมชาติ และเค้าโครงรอง5 หัวข้อ ประกอบด้วยสังคมพืชป่าดิบแล้ง ไม้ที่มีดอกสวยงาม ไม้ที่มีใบสวยงาม ไม้ที่มีคุณค่าด้านเศรษฐกิจ พืชสมุนไพรและพืชมีพิษ ที่ปรากฏในเส้นทางศึกษาธรรมชาติ