การศึกษามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการรับแรงเยื้องศูนย์ของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก โดยพิจารณาการบีบรัดแกนเสาเนื่องจากการใช้ตะแกรงลวดเหล็กกล้าเป็นเหล็กปลอกเสริมตามขวาง เปรียบเทียบกับเสาที่ใช้เหล็กเสริมผิวเรียบเป็นเหล็กปลอกเสริมตามขวางเมื่อมีปริมาณเหล็กเสริมเท่ากัน รวมทั้งพิจารณาระยะห่างของเหล็กปลอกเสริมตามขวางที่มีผลต่อกำลังและความเหนียวของเสา และเปรียบเทียบผลการทดลองกับทฤษฎีที่วิเคราะห์หน้าตัดเสาทั้งหมดและวิธีวิเคราะห์เฉพาะแกนที่เสนอโดย Saatcioglu และ Chan เสาตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษามี 5 รูปแบบ ตัวแปรได้แก่ระยะห่างของเหล็กเสริมตามขวาง 5.0, 7.5 และ10.0 ซม. เหล็กเสริมตามขวาง 3 ชนิดคือ เหล็กเสริมผิวเรียบขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 6 มม.ลวดเหล็กกล้ารีดเย็นขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4 มม. และ 6 มม. หน้าตัดเสามีขนาดคงที่15 ซม. x 15 ซม. สูง 100 ซม. อัตราส่วนความชะลูดเท่ากับ 24 โมเมนต์ดัดแกนเดียวโดยมีระยะเยื้องศูนย์ 3.0 ซม. ผลการศึกษาพบว่า เสาที่มีระยะห่างของเหล็กปลอกเสริมตามขวางน้อยจะมีกำลังและความเหนียวมากกว่าเสาที่มีระยะห่างของเหล็กปลอกเสริมตามขวางมาก และเสาที่ใช้ตะแกรงลวดเหล็กกล้าเป็นเหล็กปลอกเสริมตามขวางจะมีประสิทธิภาพด้านกำลังและความเหนียวเท่ากับเสาที่ใช้เหล็กเสริมผิวเรียบเป็นเหล็กปลอกเสริมตามขวางเมื่อมีปริมาณเหล็กเสริมเท่ากันผลการทดลองให้ค่าใกล้เคียงกับผลจากการคำนวณทางทฤษฎีที่วิเคราะห์หน้าตัดเสาทั้งหมดมากกว่าผลจากการคำนวณที่ใช้วิธีวิเคราะห์เฉพาะแกนเสาที่เสนอโดย Saatcioglu และ Chan เนื่องจากคอนกรีตที่หุ้มรอบแกนเสาตัวอย่างจากการทดลองไม่ได้หลุกออกมาหมด มีเพียงคอนกรีนที่หุ้มด้านรับแรงอัดเท่านั้นที่หลุดออกมา