สมรรถนะการรองรับความต้องการออกซิเจนทางชีวเคมีและสารแขวนลอยในลุ่มน้ำวังเป็นการศึกษาสถานการณ์คุณภาพน้ำและความสามารถในการรองรับมลสาร (ปริมาณบีโอดี และสารแขวนลอยในน้ำ) ในแม่น้ำวังเพื่อเป็นข้อมูลในการวางแผนป้องกันและฟื้นฟูคุณภาพน้ำ ผลการศึกษาโดยใช้ข้อมูลคุณภาพน้ำของกรมควบคุมมลพิษ พ.ศ. 2539-2544 รวมทั้งการสำรวจคุณภาพน้ำเพิ่มเติมในปี พ.ศ. 2545 ซึ่งแบ่งการศึกษาออกเป็นช่วงแล้ง (เดือน พ.ค.-พ.ย.) และช่วงหลาก(เดือน ธ.ค.-เม.ย.) พบว่าคุณภาพน้ำในแม่น้ำวังมีปริมาณโคลิฟอร์มแบคทีเรียสูงเกินเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดินทั้งช่วงแล้งและช่วงหลาก และปริมาณสารแขวนลอยในน้ำสูงมากในช่วงหลาก ซึ่งมีผลกระทบต่อการนำน้ำ ไปใช้ประโยชน์เพื่อการอุปโภคและบริโภค ซึ่งการประเมินภาระมลพิษของน้ำจากแหล่งกำเนิดมลพิษประเภทแน่นอน (น้ำทิ้งชุมชนและอุตสาหกรรม)และแหล่งกำเนิดมลพิษประเภทไม่แน่นอน (น้ำทิ้งเกษตรกรรม) พบว่าความเข้มข้นของมลสารที่มาจากแหล่งชุมชนมีความเข้มข้นมากที่สุด รองลงมาเป็นแหล่งอุตสาหกรรมและเกษตรกรรมตามลำดับ เมื่อใช้แบบจำลอง QUAL2E จำลองคุณภาพน้ำ ซึ่งแบบจำลองนี้สามารถแสดงให้เห็นกระบวนการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นภายในระบบย่อย ในเวลาเดียวกันก็ช่วยคาดการณ์ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อภาวการณ์นอกระบบแปรผันไปจากเดิม โดยตั้งเงื่อนไขในกรณีที่ทุกเทศบาลที่ตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำวังมีระบบบำบัดน้ำเสียรวมและเฉพาะกรณีที่เทศบาลนครลำปางมีระบบบำบัดน้ำเสียรวมพบว่าหากมีระบบบำบัดน้ำเสียรวมทุกเทศบาลจะทำให้ความต้องการออกซิเจนทางชีวเคมี (บีโอดี)ของน้ำในแม่น้ำวังมีคุณภาพน้ำอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 2(กำหนดโดยกรมควบคุมมลพิษ) ส่วนในกรณีที่เฉพาะเทศบาลนครลำปางมีระบบบำบัดน้ำเสียรวมนั้นคุณภาพน้ำไม่แตกต่างจากสถานภาพปัจจุบันสำหรับปริมาณสารแขวนลอยในน้ำไม่สามารถควบคุมด้วยระบบบำบัดน้ำเสียรวม เนื่องจากส่วนใหญ่มาจากแหล่งกำเนิดเกษตรกรรม ดังนั้นแนวทางในการป้องกันและฟื้นฟูคุณภาพน้ำ ควรมุ่งเน้นที่การจัดการน้ำทิ้งชุมชน และการใช้มาตรการอนุรักษ์ดินและน้ำควบคู่กับการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่ลุ่มน้ำ