การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับคุณภาพชีวิต การเห็นคุณค่าในตนเองและการได้รับการสนับสนุนทางสังคมของคนพิการทางกาย 2) ศึกษาเปรียบเทียบการเห็นคุณค่าในตนเองการได้รับการสนับสนุนทางสังคม และคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายตามปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยพื้นฐานของบิดามารดา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิตกับการเห็นคุณค่าในตนเองและการสนับสนุนทางสังคมของคนพิการทางกาย 4) เพื่อศึกษาตัวแปรร่วมในการทำนายคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ คนพิการทางกายในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 220 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปคอมพิวเตอร์ สถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว F-test การทดสอบความแตกต่างรายคู่โดยวิธี LSD ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน โดยกำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัยที่มีผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของคนพิการทางกาย คือประเภทความพิการ อาชีพ และระดับการศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.052) ไม่มีปัจจัยส่วนบุคคลของคนพิการทางกายปัจจัยใดที่มีผลต่อการสนับสนุนทางสังคมของคนพิการทางกาย 3) มีเพียงประเภทความพิการเท่านั้นที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 4) รายได้ของบิดามารดามีผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเอง การสนับสนุนทางสังคม และคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และอาชีพของมารดามีผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.055) การเห็นคุณค่าในตนเอง การได้รับการสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.001 6) การได้รับสนับสนุนทางสังคม ความสามารถในตนเองการเห็นคุณค่าในตนเอง การสนับสนุนด้านวัตถุ ประเภทความพิการขาสองข้าง การสนับสนุนด้านการประเมิน สามารถร่วมกันทำนายคุณภาพชีวิตของคนพิการได้ร้อยละ 63.1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001