วิทยานิพนธ์นี้เสนอการประมาณอัตราวาบไฟตามผิวย้อนกลับสำหรับระบบสายส่งไฟฟ้า115 กิโลโวลต์ โดยใช้โปรแกรมชุด ATP/EMTP และภาษา MODELS ร่วมกับวิธีการจำลองเหตุการณ์ด้วยเทคนิคของมอนติคาร์โล ตัวแปรสุ่มที่นำมาพิจารณาประกอบด้วยค่ายอดกระแสฟ้าผ่าเวลาหน้าคลื่น แรงดันระบบ และตำแหน่งเสาส่งต้นที่ถูกฟ้าผ่า ระบบต่อลงดินของเสาส่งแบ่งได้เป็น การใช้แท่งหลักดิน ซึ่งเหมาะสำหรับระบบสายส่งบริเวณที่มีความต้านทานจำเพาะของดินอยู่ในย่านปกติ สำหรับสายส่งบริเวณที่มีความต้านทานจำเพาะของดินสูงมากควรเลือกใช้สายต่อโยงฐานรากเสา ซึ่งความยาวประสิทธิผลแต่ละแนวสำหรับบริเวณที่มีค่าความต้านทานจำเพาะของดิน 250 500 1000 1500 และ 2000 โอห์มเมตร มีค่าประมาณ 20 30 40 50 และ60 เมตร ตามลำดับ อัตราวาบไฟตามผิวย้อนกลับที่มีระบบต่อลงดินเป็นสายต่อโยงฐานรากเสาโดยมีความยาวประสิทธิผล มีค่าต่ำกว่าระบบต่อลงดินที่ใช้แท่งหลักดิน 4 แท่ง หรือการกำจัดความยาวของสายต่อโยงฐานรากเสาไว้ที่ 30 เมตร สำหรับการลดอิมพีแดนซ์เสิร์จของเสาส่งสามารถลดอัตราวาบไฟตามผิวย้อนกลับได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น