การศึกษาการผลิตปุ๋ยน้ำหมักจากการหมักเศษผักกะหล่ำปลีและผักกาดขาวปลีโดยแบ่งการทดลองในห้องปฏิบัติการเป็น 3 การทดลอง เพื่อศึกษาผลของการเติมอากาศ การเติมเชื้อแบคทีเรีย และการเติมกากถั่วเหลืองหรือปลาป่นเพื่อเป็นแหล่งไนโตรเจน ต่อชนิดและปริมาณจุลินทรีย์ การเปลี่ยนแปลงของพีเอช การสลายของเศษผัก และความเข้มข้นของธาตุอาหารพืชการทดลองในเรือนปลูกพืชมี 2 การทดลองย่อย เพื่อศึกษาผลของปุ๋ยน้ำหมักและปุ๋ยเคมีต่อการเจริญเติบโตและผลผลิตของผักบุ้งจีน ซึ่งการทดลองที่ 1 วางแผนการทดลองแบบCompletely randomized design (CRD) มี 5 กรรมวิธี ทำการทดลอง 4 ซ้ำ ส่วนการทดลองที่ 2 วางแผนการทดลองแบบ 2x4 factorial experiment in completely randomized designโดยมี 2 ปัจจัยคือ ปัจจัยที่ 1 เป็นการใส่ปุ๋ยเคมีรองพื้น ซึ่งมี 2 ระดับ และปัจจัยที่ 2คือ อัตราการเจือจางของปุ๋ยน้ำหมัก ซึ่งมี 4 ระดับ จากผลการทดลองพบว่า การหมักแบบเติมอากาศ ทำให้เศษผักมีการย่อยสลายร้อยละ 88.04ของน้ำหนักแห้ง ซึ่งเร็วกว่าการหมักแบบไม่เติมอากาศที่มีการย่อยสลายเพียงร้อยละ 53.34ของน้ำหนักแห้ง ในการหมักแบบเติมเชื้อแบคทีเรีย เศษผักเกิดการย่อยสลายร้อยละ 40.34ซึ่งเร็วกว่าการหมักแบบไม่เติมเชื้อแบคทีเรียที่ย่อยสลายเพียงร้อยละ 36.39 การเติมปลาป่น16.40 กรัม (0.65 กรัม N) เป็นปริมาณที่เหมาะสมต่อการหมักแบบเติมอากาศ ทำให้เกิดการย่อยสลายของเศษผักสูงสุดเท่ากับร้อยละ 87.93 การศึกษาในเรือนทดลอง พบว่า การใช้ปุ๋ยน้ำหมักอัตราเจือจาง 1:500 ร่วมกับการใส่ปุ๋ยรองพื้นสูตร 15-15-15 และยูเรีย (46-0-0) เป็นปุ๋ยแต่งหน้า ทำให้ผักบุ้งจีนมีการเจริญเติบโต และให้ผลผลิตสูงสุด และการใช้ปุ๋ยน้ำหมักอัตราเจือจาง 1:250 ร่วมกับการใส่ปุ๋ยรองพื้นสูตร 15-15-15 มีผลทำให้ผักบุ้งจีนมีการเจริญเติบโต และผลผลิตสูงสุด