วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ เพื่อศึกษาหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้และวิเคราะห์ถึงสาเหตุและผลกระทบของหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ รวมทั้งสร้างแบบจำลองทางเศรษฐมิติวัดความเป็นไปได้ของบริษัทในการเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ และนำแบบจำลองที่ได้ไปตรวจสอบกับสภาพความเป็นจริงว่าบริษัทนั้นเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้หรือหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้เทียม การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณาและเชิงปริมาณโดยใช้แบบจำลองโลจิท ข้อมูลที่ใช้เป็นข้อมูลทุติยภูมิ คืออัตราส่วนทางการเงินที่คำนวณจากงบดุลและงบกำไรขาดทุนของบริษัทในประเทศไทย จำนวน450 บริษัท ในปี พ.ศ. 2540 - พ.ศ. 2541 ผลการศึกษาเชิงพรรณาพบว่าสาเหตุการเกิดหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ในประเทศไทยเกิดจากขาดการบริหารจัดการที่ดีทั้งจากเจ้าหนี้สถาบันการเงินและลูกหนี้ กอปรกับการดำเนินนโยบายเสรีทางการเงินในขณะที่ยังคงนโยบายอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ เมื่ออัตราดอกเบี้ยในประเทศสูงกว่าต่างประเทศมากทำให้ปริมาณเงินตราต่างประเทศไหลเข้ามาในระบบเศรษฐกิจสูงเพื่อลงทุนอย่างมากมาย เมื่อเศรษฐกิจฟองสบู่แตกจึงทำให้ลูกหนี้ไม่สามารถชำระหนี้ได้ และหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้เพิ่มสูงขึ้น ผลการศึกษาเชิงปริมาณพบว่าตัวแปรที่มีนัยสำคัญในการวัดความเป็นไปได้ในการเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ในปี พ.ศ. 2540 คือ อัตราส่วนหนี้สินต่อสินทรัพย์รวม อัตราผลตอบแทนจากส่วนของผู้ถือหุ้นและอัตราผลตอบแทนจากสินทรัพย์รวม โดยแบบจำลองมีความแม่นยำโดยรวมร้อยละ 97.33ตัวแปรที่มีนัยสำคัญในการวัดความเป็นไปได้ในการเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ในปีพ.ศ. 2541 คือ อัตราส่วนทุนหมุนเวียน อัตราการหมุนของสินทรัพย์ถาวร และอัตราผลตอบแทนขั้นต้น โดยแบบจำลองมีความแม่นยำโดยรวมร้อยละ 83.78 และมี 3 บริษัทที่เป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้เทียม เนื่องจากข้อมูลที่ได้จากงบการเงินเป็นหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ แต่ผลการประมาณค่าออกมาว่าทั้ง 3 บริษัทเป็นหนี้ดี โดยข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้ คือ เจ้าหนี้สถาบันการเงินสามารถนำแบบจำลองที่ได้จากการศึกษาไปใช้ประโยชน์ แต่อย่างไรก็ตามควรมีการพิจารณาข้อมูลด้านกระแสเงินสด มีการวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของโครงการอย่างระมัดระวัง มีการติดตามลูกหนี้อย่างใกล้ชิด ส่วนทางด้านลูกหนี้ควรมีการบริหารจัดการที่ดี นำเงินกู้ไปใช้ให้ถูกวัตถุประสงค์ ทั้งนี้เพื่อป้องกันการเกิดปัญหาหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้