การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษและผลของการพัฒนาการเรียนที่สนองต่อรูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ประชากรที่ศึกษา คือ นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะบริหารธุรกิจ จำนวน 518 คน ซึ่งกำลังศึกษาอยู่ในภาคการเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2545 เครื่องมือที่ใช้ในการสำรวจรูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษของนักศึกษา คือ แบบสำรวจรูปแบบการเรียนของ Honey และ Mumford(1992) ผลการสำรวจพบว่า นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจมีรูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษแบบReflector มากที่สุด รองลงมาได้แก่ Pragmatist, Activist และ Theorist ตามลำดับ ข้อมูลที่ได้จากการสำรวจนี้เป็นแนวทางสำคัญในการวางแผนการพัฒนาการเรียนการสอนที่สนองต่อรูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษของผู้เรียน ตัวอย่างของการทดลองสอน คือ นักศึกษาที่มีผลสัมฤทธิ์ต่ำทางการเรียนภาษาอังกฤษจำนวน 120 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือหลักที่ใช้ในการทดลองสอนคือ แผนการสอนวิชาภาษาอังกฤษ 4 แบบประเมินตนเองเกี่ยวกับความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ แบบวัดเจตคติและแรงจูงใจที่มีต่อการเรียนภาษาอังกฤษ แบบสังเกตพฤติกรรมการเรียนในชั้นเรียน และการบันทึกอนุทินของนักศึกษา การศึกษาผลของการพัฒนาการเรียนการสอนที่สนองต่อรูปแบบการเรียนของผู้เรียนได้จากการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษคะแนนที่ได้จากแบบวัดเจตคติและแรงจูงใจที่มีต่อการเรียนภาษาอังกฤษ รวมทั้งคะแนนจากการประเมินตนเองของนักศึกษาเกี่ยวกับความสามารถในการใช้ภาษาอังกฤษ ก่อนและหลังการพัฒนาการเรียนการสอน ข้อมูลที่รวบรวมได้นำมาหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า หลังการพัฒนาการเรียนการสอนที่สนองต่อรูปแบบการเรียนภาษาอังกฤษของตนนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจมีสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 นอกจากนี้ผลการวิจัยยังพบว่า นักศึกษามีเจตคติและแรงจูงใจที่มีต่อการเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มสูงขึ้นอีกด้วย การวิจัยนี้ เสนอแนะการนำทฤษฎีวงจรการเรียนรู้มาใช้เป็นรูปแบบการสอนที่มีประสิทธิภาพในการส่งเสริมกระบวนการเรียนรู้จากประสบการณ์ และการวางแผนการสอนที่สนองต่อรูปแบบการเรียนที่หลากหลายของผู้เรียน