การวิจัยครั้งนี้เป็นการเปรียบเทียบผลการฝึกด้วยน้ำหนักและฝึกพลัยโอเมตริกที่มีต่อพลังในการชกหมัดแย็บและหมัดหลังตรง กลุ่มตัวอย่างเป็นนิสิตชาย สาขาวิชาพลศึกษา ที่เรียนวิชาทักษะและวิธีการสอนมวยสากล 172334ภาคต้น ปีการศึกษา 2547 อายุระหว่าง 19-24 ปี น้ำหนัก 63.5-71 กิโลกรัม ที่ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (purposive sampling) จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ โปรกรมการฝึกทักษะมวยสากล โปรแกรมการฝึกด้วยน้ำหนัก โปรแกรมการฝึกพลัยโอเมตริก ที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้นเอง และเครื่องมือวัดพลังงานการชกหมัดในกีฬามวย ของ ทนง พุ่มพานิช ดำเนินการทดลองโดยแบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองที่ 1 การฝึกทักษะมวยสากลควบคู่กับการฝึกด้วยน้ำหนักกลุ่มทดลองที่ 2 การฝึกทักษะมวยสากลควบคู่กับกลุ่มการฝึกพลัยโอเมตริก และกลุ่มควบคุม ฝึกเฉพาะทักษะกีฬามวยสากล ใช้ระยะเวลาในการฝึกต่อเนื่องกันเป็นเวลา 8 สัปดาห์ ในวันจันทร์ วันพุธ และวันศุกร์ ตั้งแต่เวลา 16.30-18.00น.โดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำแบบมิติเดียว (repeated measures in a one dimensional design) ในการทดสอบภายในกลุ่ม และเปรียบเทียบความแตกต่างพลังในการชกหมัดแย็บและหมัดหลังตรง ระหว่างกลุ่มโดยใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (one-way analysis of variance : ANOVA) ในการทดสอบก่อนการฝึก หลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 เปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ ด้วยวิธีการของ Tukey ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยพลังในการชกหมัดแย็บและหมัดหลังตรงภายในกลุ่ม ของกลุ่มทดลองทั้งสอง 2 กลุ่มหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 แตกต่างกับก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05แต่กลุ่มควบคุมจะแตกต่างจากก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ภายหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 ส่วนระหว่างกลุ่มพบว่า กลุ่มทดลองทั้ง 2 กลุ่มมีค่าเฉลี่ยพลังในการชกหมัดแย็บ และหมัดหลังตรง หลังการฝึกที่สัปดาห์ที่ 4 และหลังการฝึกสัปดาห์ที่ 8 มีค่าเฉลี่ยพลังในการชกแย็บและหมัดหลังตรงแตกต่างกันจากก่อนการฝึกอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ .05