การศึกษาอิทธิผลของลักษณะทางกายภาพและการตกของฝนต่อค่าดัชนีพลังชะล้างพังทลายของฝน (EI(,30max)) บนพื้นที่ภูเขาบริเวณลุ่มน้ำแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่จากข้อมูลน้ำฝนที่บันทึกโดยเครื่องวัดน้ำฝนอัตโนมัติ (automatic recording raingage)จำนวน 15 สถานี กระจายครอบคลุมพื้นที่ลุ่มน้ำแม่แจ่ม ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541-2545 และการวิเคราะห์การถดถอย และทดสอบสมมติฐานโดยใช้ F-test เป็นเครื่องมือในการหารูปแบบสมการที่เหมาะสมสำหรับการประเมินค่าดัชนี EI(,30max) ได้ผลการศึกษาสรุปได้ดังนี้ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ทีละคู่ตัวแปร พบว่าปริมาณน้ำฝนมีอิทธิพลต่อค่าดัชนีEI(,30max) อย่างมีนัยสำคัญยิ่งไม่ว่าจะใช้ข้อมูลการตกของฝนแต่ละครั้ง รายวัน รายเดือนรายฤดูกาล และรายปี ความหนักเบาของฝนเฉลี่ยแต่ละครั้ง และความหนักเบาของฝนสูงสุดช่วง 30 นาทีแต่ละครั้ง มีอิทธิพลต่อค่าดัชนี EI(,30max) อย่างมีนัยสำคัญยิ่ง ความยาวนานการตกของฝนแต่ละครั้งไม่มีอิทธิพลกับค่าดัชนี EI(,30max) ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางกายภาพของพื้นที่กับค่าดัชนี EI(,30max) พบว่าระดับความสูงมีอิทธิพลน้อยต่อค่าดัชนี EI(,30max) โดยในช่วงฤดูฝนมีแนวโน้มความสัมพันธ์มากกว่าช่วงฤดูแล้ง ส่วนทิศด้านลาดพบว่าไม่มีอิทธิพลกับค่าดัชนี EI(,30max) เลย การใช้สมการ Stepwise Analysis เพื่อเลือกตัวแปรที่มีอิทธิพลต่อการประเมินค่าEI(,30max) โดยใช้ข้อมูลรายเดือน รายฤดูกาล และรายปี พบว่าปริมาณน้ำฝนเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการประเมินค่าดัชนี EI(,30max) ในทุกสมการทั้งสมการรายเดือน ฤดูกาลและรายปี ส่วนระดับความสูงมีความสัมพันธ์กับค่าดัชนี EI(,30max) ในบางเดือนที่อยู่ในช่วงฤดูฝน และทิศด้านลาดมีความสัมพันธ์กับค่าดัชนี EI(,30max) เฉพาะการประเมินค่าโดยใช้สมการช่วงฤดูฝน และสมการรายปี การเปรียบเทียบความคลาดเคลื่อนของการประเมินค่า E(,I30max) โดยใช้สมการที่ได้จากการศึกษานี้กับสมการในอดีตพบว่าการประเมินค่า E(,I30max) จากลักษณะภูมิประเทศและการตกของฝนมีความคลาดเคลื่อนน้อยกว่าสมการที่ใช้ปริมาณน้ำฝนที่ประเมินจากลักษณะภูมิประเทศ