การศึกษามะเขือเทศสายพันธุ์คู่แฝดของพันธุ์สีดาทิพย์ 3 ที่มียีนควบคุมความต้านทานโรคเหี่ยวในตำแหน่งที่แตกต่างกัน 3 ตำแหน่ง ซึ่งได้สร้างขึ้นจากการปรับปรุงพันธุ์แบบผสมกลับโดยการใช้ดีเอ็นเอเครื่องหมายช่วยในการคัดเลือก จากที่ได้มีรายงานถึงดีเอ็นเอเครื่องหมายที่มีความสัมพันธ์อยู่กับลักษณะต้านทานโรคนี้ใน 3 ตำแหน่งจากมะเขือเทศพันธุ์ต้านทาน 2 พันธุ์ คือ ในพันธุ์ L285 ได้แก่ ตำแหน่งบนโครโมโซม2 (QTL2) (Dara-Carlos, 1998) และโครโมโซม 6 (QTL6.1) (Danesh ~iet al~i.,1994) และอีก 1 ตำแหน่งจากพันธุ์ Hawaii 7996 คือตำแหน่งที่อยู่บนโครโมโซม 6(QTL6.2) (Thoquet ~iet al~i., 1996a) ทำการถ่ายทอดยีนต้านทานใน 3 ตำแหน่งดังกล่าวเข้าสู่มะเขือเทศพันธุ์สีดาทิพย์ 3 ซึ่งใช้เป็นพันธุ์รับ โดยมีพันธุ์ต้านทาน 2 พันธุ์ดังกล่าวเป็นพันธุ์ให้ คัดเลือกต้นลูกผสมด้วยการใช้ดีเอ็นเอเครื่องหมายที่มีความสัมพันธ์กับความต้านทานในแต่ละตำแหน่ง จากนั้นนำต้นลูกผสมที่คัดเลือกได้ผสมกลับเข้าสู่พันธุ์สีดาทิพย์ 3 เป็นจำนวน 6 ชั่วรุ่น จากนั้นผสมตัวเองเพื่อคัดเลือกมะเขือเทศสายพันธุ์คู่แฝดที่เป็นโฮโมไซโกต เพื่อทดสอบระดับความต้านทานของมะเขือเทศสายพันธุ์คู่แฝดแต่ละสายพันธุ์ จึงนำมาทดสอบด้วยเชื้อ ~iRalstonia solanacearum~i จำนวน4 สายพันธุ์ คือ RS160, RS145, RS140 และ RS27 จากการทดสอบโรคเป็นจำนวน 6 ครั้งพบว่าความต้านทานในตำแหน่งของ QTL 2 และ QTL 6.2 มีการตอบสนองต่อเชื้อทดสอบได้ทั้ง4 สายพันธุ์โดยพบว่า QTL 6.2 มีความถี่ในการตรวจพบว่ามีการตอบสนองต่อเชื้อ RS160ได้สูงกว่า QTL 2 ในขณะที่ QTL 2 มีการตรวจพบว่ามีการตอบสนองต่อเชื้อ RS145 ได้สูงกว่าQTL 6.2 ส่วน QTL 6.1 นั้น พบว่ามีการตอบสนองต่อเชื้อได้เพียงสายพันธุ์เดียวคือRS 160 แสดงให้เห็นว่าความต้านทานในแต่ละตำแหน่งมีความเฉพาะเจาะจงกับเชื้อสาเหตุ(strain specific) รวมทั้งสภาพแวดล้อมมีผลอย่างมากต่อการแสดงออกของความต้านทานทำให้มะเขือเทศสายพันธุ์คู่แฝดที่สร้างขึ้นยังไม่มีความสม่ำเสมอในการแสดงออกของความต้านทาน ดังนั้นการรวมยีนต้านทานจากหลาย ๆ ตำแหน่งเข้าด้วยกันจึงเป็นแนวทางที่ควรดำเนินการต่อไปเพื่อให้ได้สายพันธุ์ที่มีความต้านทานได้ในระดับสูงและมีความเสถียรมากขึ้น