การศึกษาเรื่อง พยาบาลชาย : วิถีชีวิตการทำงาน ปัญหาและการปรับตน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ ปรากฏการณ์ที่ผู้ชายมีลักษณะเป็นคนกลุ่มน้อยจากการเข้าร่วม วิชาชีพซึ่งเคยถือว่าเป็นงานเฉพาะสำหรับเพศหญิงว่าจะมี รูปแบบของการปฎิสังสรรค์ และแบบแผนการตอบสนองต่อ ภาวะการเป็นคนกลุ่มน้อยในลักษณะเช่นใด รวมทั้งวิเคราะห์ ว่ามีโอกาสที่จะได้รับการยอมรับความรู้ ความสามารถเข้าไป มีส่วนร่วมในวิชาชีพพยาบาลได้อย่างแท้จริงหรือไม่ โดยนำ เอากรอบแนวคิดเกี่ยวกับภาวะ tokenism ของ kanter มาเป็นแนวในการวิเคราะห์การศึกษาครั้งนี้ใช้การศึกษา เชิงคุณภาพ ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสังเกต และการ สัมภาษณ์แบบเจาะลึก ใช้เทปบันทึกเสียงเป็นเครื่องมือ ในการบันทึก โดยรวบรวมข้อมูลจากพยาบาลชายที่ปฏิบัติงาน ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง จำนวน 20 คน ผลการศึกษาพบรูปแบบของสถานการณ์การปฏิสังสรรค์ และแบบแผนการตอบสนองระหว่างพยาบาลชายกับพยาบาลหญิง 3 ลักษณะดังนี้ 1. พยาบาลชายมีแนวโน้มที่จะเกิดความรู้สึกว่า ตนเองนั้นตกเป็นป้าสายตาของผู้ร่วมงานหญิงอยู่ตลอดเวลา ซึ่งเป็นผลมาจากการที่พยาบาลชายมีจำนวนน้อยกว่า พยาบาลหญิงมาก โดยลักษณะดังกล่าวจะทำให้พยาบาลชาย มีการตระหนักถึงอยู่ตลอดเวลา และในบางครั้งจะนำไปสู่ การเกิดภาวะความกดดันในการปฏิบัติงาน โดยทำให้เกิด ความตรึงเครียดในการทำงาน ขาดความเป็นลักษณะส่วนตัว ต้องทำงานด้วยความระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด และไม่ให้การกระทำของตนเด่นเกินคนอื่น แต่อย่างไรก็ตาม ในที่สุดแล้ว การเกิดลักษณะ ดังกล่าวนี้ก็จะเป็นประโยชน์ต่อ พยาบาลชายในการที่จะได้พัฒนาความรู้ความสามารถในการ ปฏิบัติงานของตนเอง และมีแนวโน้มที่จะมีความชำนาญ ในการปฏิบัติงานนั้น ๆ มากยิ่งขึ้นด้วย 2. พยาบาลชายมีแนวโน้มที่จะรับรู้ถึงการแบ่งแยก ความแตกต่างระหว่างพยาบาลชายและพยาบาลหญิง จากภาวะ การทำงานในด้านของการมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานแผนกต่าง ๆ ของฝ่ายการพยาบาล การติดต่อสื่อสารระหว่างผู้ร่วมงาน และ การมีส่วนร่วมในกิจกรรมด้านวิชาการของฝ่ายการพยาบาล ซึ่งลักษณะดังกล่าวนี้ จะทำให้พยาบาลชายเกิดความรู้สึกว่า ตนเองนั้นมีลักษณะที่แตกต่างออกไปจากผู้ร่วมงานอื่น ๆ ทำให้เกิดความเสียเปรียบในการปฏิบัติงานรวมทั้งไม่ สามารถที่จะมีส่วนร่วมในวิชาชีพได้อย่างแท้จริง ซึ่งในที่สุดจะมีผลทำให้พยาบาลชายเกิดการแยกตัว ออกไปจากผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ ทำให้เกิดภาวะ ความโดดเดี่ยวขึ้น 3. พยาบาลชายมักจะถูกบุคคลที่มีการปฏิสังสรรค์ ร่วมด้วยมองโดยการปรับสถานภาพ และบทบาทในลักษณะ ต่าง ๆ ให้สอดคล้องกับคามคาดหวังของตนที่มีต่อผู้ชายทั่วไป ดังจะเห็นได้จากการปฏิสังสรรค์กับผู้ป่วยและญาติ พยาบาลชายมักจะถูกผู้ป่วยและญาติเข้าใจผิดโดยการเรียก พยาบาลชายว่า หมอ (หมายถึงแพทย์) อยู่เสมอ ซึ่งลักษณะดังกล่าวนี้จะทำให้พยาบาลชายเกิดความรู้สึกว่า เข้ามาประกอบอาชีพที่ไม่เหมาะสม และมีความผิดแปลกจาก ผู้ชายทั่วไป ส่วนด้านการปฏิสังสรรค์ระหว่างพยาบาลชาย กับบุคคลทั่วไป พยาบาลชายมักจะไม่เปิดเผยตนเองว่าเป็น พยาบาล เพราะเสียเวลาในการปรับการรับรู้ และถูกมอง ว่าเป็นพวกรักร่วมเพศ ซึ่งในที่สุดจะมีผลทำให้พยาบาลชาย เกิดความรู้สึกว่าตนเองไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม และไม่ ภูมิใจที่เข้ามาประกอบวิชาชีพพยาบาล และในด้านของ การปฏิสังสรรค์ระหว่างพยาบาลชายกับผู้ร่วมงานหญิงนั้น พยาบาลชายมักจะมีความรู้สึกว่าถูกผู้ร่วมงานหญิงมอง ในลักษณะที่เป็นตัวแทนของพยาบาลชายทุกคนที่ทำงานใน โรงพยาบาลแห่งนี้ นอกจกนี้พยาบาลชายยังมีแนวโน้มที่จะ ถูกจำกัดบทบาทในการปฏิบัติงานโดยการกำหนดให้ไป ปฏิบัติงานในหน่วยงานที่คิดว่าเหมาะสมกับลักษณะของ ผู้ชายทั่วไปโดยลักษณะดังกล่าวนี้จะเกิดขึ้นควบคู่ไปกับ การที่พยาบาลชาย มีความรู้สึกว่าพยาบาลหญิงมักกำหนด บทบาทที่มีลักษณะพิเศษให้ ทั้งนี้เพื่อเป็นการง่ายต่อการ ทำความเข้ใจลักษณะต่าง ๆ ของตนเอง 4 รูปแบบ คือ บทบาทของผู้ที่มีความแข็งแรงบึกบึน บทบาทของผู้ที่ชอบ ก่อปัญหา บทบาทของผู้ที่ชอบการเป็นผู้นำ และบทบาทของ พวกรักร่วมเพศ อย่างไรก็ตามพยาบาลชายก็มีแนวโน้มที่ จะยอมรับและปฏิบัติตามบทบาทที่กำหนดให้ยกเว้นบทบาท ของพวกรักร่วมเพศแม้ว่าในบางครั้งการยอมรับจะหมายถึง การจำกัดความสามารถในการทำงานลง และทำให้เกิด ความเครียดขึ้นก็ตาม นอกจากนี้ พบว่า ผลกระทบจากภาวะการเป็น คนกลุ่มน้อยยังส่งผลให้กลุ่มพยาบาลชายส่วนใหญ่มีแนวโน้ม ที่จะลาออกจากองค์การแห่งนี้ เพื่อไปปฏิบัติงานในหน่วยงาน อื่น ๆ รวมทั้งมีบางส่วนที่ตั้งใจจะลาออกจากการประกอบ วิชาชีพพยาบาลเพื่อไปปฏิบัติงานในอาชีพอื่น ๆ