การศึกษาเรื่อง การศึกษาทัศนคติของประชาชน ต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ศึกษาเฉพาะกรณีประชาชน ในพื้นที่โครงการการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการ ทรัพยากรธรรมชาติ (สปท.) จังหวัดเชียงราย ครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์คือ 1) ศึกษาทัศนคติของประชาชนต่อการ อนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง ปัจจัยทางด้านสังคมและเศรษฐกิจของประชาชนกับทัศนคติ ต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงปริมาณ (Quantitative Study) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ หัวหน้าครัวเรือนหรือ คู่สมรส หรือสมาชิกในครัวเรือนที่สามารถให้ข้อมูลได้ที่ปัจจุบัน อาศัยอยู่ในพื้นที่ดำเนินงานของโครงการ สปท. จังหวัดเชียงราย รวมทั้งสิ้น 250 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือ แบบสอบถามประกอบการสัมภาษณ์ และประมวลผลข้อมูล ด้วยเครื่องจักรประมวลผล(Computer) ด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/PC โดยใช้สถิติพรรณา(Descriptive Statistics) และการเปรียบเทียบค่าร้อยละ (Percentage difference) และการเปรียบเทียบค่าร้อยละ (Percentage difference) แล้วจึงนำเสนอผลด้วยการบรรยายประกอบตาราง ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ ร้อยละ 54.0 มีทัศนคติที่ดี ต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัย ทางด้านสังคมและเศรษฐกิจกับทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้ ปรากฎดังนี้ คือ ผู้ที่มีระดับการศึกษาสูงกว่าชั้นประถม 4 มีทัศนคติ ที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่จบการศึกษา ชั้นประถม 4 และต่ำกว่าชั้นประถม 4 และผู้ที่จบการศึกษา ชั้นประถม 4 มีทัศนคติที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ มากกว่าผู้ที่จบการศึกษาต่ำกว่าชั้นประถม 4 ผู้ที่ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้น้อย จะมีทัศนคติที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่ไม่เคย ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้และผู้ที่ได้รับ ข่าวสารเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มาก แต่ไม่มี ความแตกต่างกันระหว่างทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ ของผู้ที่ได้รับข่าวสารเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ มากกับผู้ที่ไม่เคยได้รับข่าวสารเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้เลย ผู้ที่ไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมกับผู้ที่เคยเข้าร่วม กิจกรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ มีทัศนคติต่อ การอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ไม่แตกต่างกัน และผู้ที่ เข้าร่วมกิจกรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ ไม่ว่าจะในระดับมาก หรือน้อย หรือไม่เคยเข้าร่วม กิจกรรมเลย มีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ ไม่แตกต่างกัน ผู้ที่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับภัยธรรมชาติ ที่เกิดจากป่าไม้ที่ถูกทำลายจะมีทัศนคติที่ดีต่อการอนุรักษ์ ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ ผู้ที่อยู่ในพื้นที่นาน(เกิน 25 ปี) กับไม่นาน(ไม่เกิน 25 ปี) ทีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ที่ไม่แตกต่างกัน ผู้ที่ไม่มีที่ดินกับผู้ที่มีที่ดินน้อย มีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ ทรัพยากรป่าไม้ไม่แตกต่างกัน แต่ผู้ที่มีที่ดินมากจะมีทัศนคติ ที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่ไม่มีที่ดินและ ผู้ที่มีที่ดินน้อย ผู้ที่ไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินกับผู้ที่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดิน บางส่วน มีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ที่ไม่แตกต่างกัน แต่ผู้ที่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินบางส่วนและไม่มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินเลย จะมีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่มี กรรมสิทธิ์ในที่ดินทั้งหมด ผู้ที่ใช้ประโยชน์จากป่าไม้มากกับผู้ที่ใช้ประโยชน์จาก ป่าไม้น้อย มีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ไม่แตกต่างกัน ในกลุ่มของผู้ที่มีระดับการศึกษาต่ำกว่าชั้นประถม 4 และชั้นประถม 4 นั้น พบว่า ผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์ ทรัพยากรป่าไม้สูง จะมีทัศนคติที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้มากกว่าผู้ที่มีความรู้ต่ำ แต่ในกลุ่มของผู้ที่มีระดับ การศึกษาสูงกว่าชั้นประถม 4 ปรากฎว่า ผู้ที่มีความรู้ เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้สูงกับผู้ที่มีความรู้เกี่ยวกับ การอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ต่ำ มีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้ไม่แตกต่างกัน สำหรับกลุ่มที่เคยและไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับ ภัยธรรมชาติที่เกิดจากการทำลายป่าไม้ ปรากฏว่า ผู้ที่มี ความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้สูงจะมีทัศนคติ ที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้มากกว่าผู้ที่มีความรู้ต่ำ ในกลุ่มของผู้ที่มีที่ดินมากและไม่มีที่ดิน พบว่า ผู้ที่มี รายได้สูงจะมีทัศนคติที่ดีต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ มากกว่าผู้ที่มีรายได้ต่ำ แต่ในกลุ่มของผู้ที่มีที่ดินน้อย ผู้ที่มี รายได้ต่ำกับรายได้สูงจะมีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้ไม่แตกต่างกัน ดังนั้น ในการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้นั้น หน่วยงาน ของรัฐควรสนับสนุนกิจกรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากร ป่าไม้อย่างจริงจังและต่อเนื่อง โดยเน้นการมีส่วนร่วมของ ประชาชนในทุกขั้นตอน ควรส่งเสริมให้ประชาชนมีการศึกษา สูงขึ้น สถาบันการศึกษาควรสอดแทรกเนื้อหาเกี่ยวกับ การอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ไว้ในหลักสูตรการเรียนใน ระดับต่าง ๆ ควรมีการเผยแพร่ข่าวสารเกี่ยวกับ ภัยธรรมชาติที่เกิดจากป่าไม้ถูกทำลาย โดยผ่านสื่อประเภท โทรทัศน์ วิทยุ และผู้นำในหมู่บ้านควรมีการส่งเสริมให้ ความรู้เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้แก่ประชาชน ที่มีการศึกษาต่ำกว่าชั้นประถม 4 และชั้นประถม 4 ควรมี การจัดสรรที่ดินทำกินให้ประชาชนโดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีที่ดิน และผู้ที่มีที่ดินน้อย และควรมีการศึกษาเปรียบเทียบทัศนคติของหมู่บ้าน เป้าหมายในพื้นที่โครงการกับหมู่บ้านนอกพื้นที่โครงการ สปท. ศึกษาปัจจัยที่สนับสนุนและเป็นปัญหาอุปสรรคต่อการดำเนิน กิจกรรมทางด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรป่าไม้ของชุมชนใน พื้นที่โครงการ สปท. และศึกษารูปแบบการจัดการป่าไม้ ที่เหมาะสมกับวิถีการดำรงชีวิตของประชาชนในชุมชนที่มี ความจำเป็นต้องพึ่งพาทรัพยากรป่าไม้ในลักษณะต่าง ๆ