การศึกษาเรื่อง รูปแบบการให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยที่สูญเสียอวัยวะ บางส่วนจากอุบัติภัยในภาวะวิกฤติ ศึกษาเฉพาะกรณีโรงพยาบาลราชวิถี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหารูปแบบที่เหมาะสมในการให้ความช่วยเหลือ ผู้ป่วยที่สูญเสียอวัยวะบางส่วนจากผู้จากอุบัติภัยในภาวะวิกฤต และนำรูป แบบที่ได้เลือกสรรไว้มาทดลองใช้ในการปฏิบัติงานให้ความช่วยเหลือผู้ป่วย ที่สูญเสียอวัยวะบางส่วนจากอุบัติภัยในภาวะวิกฤต กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา เป็นผู้ป่วยที่สูญเสียอวัยวะบางส่วน จากอุบัติภัยในภาวะวิกฤต ซึ่งเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลราชวิถี โดยใช้ระยะเวลา 4 เดือน ในการเก็บข้อมูลภาคสนามในโรงพยาบาล ได้กรณีศึกษาทั้งสิ้น 5 ราย เป็นชาย 4 ราย หญิง 1 ราย และติดตาม ศึกษากรณีศึกษา แต่ละรายเป็นระยะเวลา ประมาณ 6 เดือน วิธีที่ใช้ใน การศึกษา คือวิธีการศึกษาเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ที่ผู้ศึกษาเข้าไปมีส่วนร่วมในการปฏิบัติงานช่วยเหลือผู้ป่วยตามรูปแบบที่ ได้คัดเลือกไว้ โดยใช้แบบสัมภาษณ์เจาะลึก และแบบทดสอบสุขภาพจิต SCL 90 ก่อนและหลังการเกิดภาวะวิกฤตเป็นเครื่องมือในการเก็บ รวบรวมข้อมูล ผลการทดลองปฏิบัติตามรูปแบบ พบว่า กรณีศึกษาทั้ง 5 รายตกอยู่ ในภาวะวิกฤติเมื่อต้องสูญเสียอวัยวะบางส่วนอย่างกระทันหัน และมีสุขภาพ จิตผิดปกติ ร่วมกัน 5 ด้านคือ ความรู้สึกผิดปกติเกี่ยวกับร่างกาย อาการ ย้ำคิดย้ำทำ ความรู้สึกมีปมด้อย ซึมเศร้า และความวิตกกังวล กรณีศึกษา ทั้ง 5 ราย ไม่สามารถใช้กลไกการปรับตัวเดิมแก้ไขปัญหาทางสภาพจิตใจ เหล่านี้ได้ แม้ว่า 4 ใน 5 ราย มีครอบครัวเกื้อหนุนค้ำจุน แต่ยังคงตก อยู่ในภาวะวิกฤต เนื่องจากครอบครัว ให้การค้ำจุนเกื้อหนุนไม่เหมาะสม เมื่อผู้ศึกษาให้การช่วยตามระยะทั้ง 5 ระยะปรากฎว่า กรณีศึกษาทั้ง 5 ราย ผ่านพ้นภาวะวิกฤตโดยมีสุขภาพจิตกลับคืนสู่สมดุลไม่สับสนว้าวุ่น กล่าวคือความผิดปกติ ของสุขภาพจิตทางด้านความรู้สึกผิดปกติทางร่างกาย อาการย้ำคิดย้ำทำ อาการซึมเศร้า ความวิตกกังวล ลดลงอยู่ในระดับ ปกติ คงเหลือแต่ความรู้สึกมีปมด้อยซึ่งต้องใช้ความอดทนและการปรับตัวอีก ระยะเวลาหนึ่ง กรณีศึกษา 4 ใน 5 ราย ใช้เวลาการช่วยเหลือนานกว่า 4-6 สัปดาห์ ตามที่กำหนดไว้ในรูปแบบ กล่าวคือ ใช้ระยะเวลาประมาณ 4-10 สัปดาห์ หรือขึ้นอยู่กับปัจจัยทางด้านสุขภาพร่างกายและการเกื้อหนุน ค้ำจุน อาทิ การศึกษา 2 ราย มีอาการบาดเจ็บรุนแรงหลายแห่ง ส่วนอีก 2 ราย ขาดการเกื้อหนุนค้ำจุนจากบุคคลสำคัญอันได้แก่คู่หมั้นและครอบครัว จึงทำให้การช่วยเหลือใช้ระยะเวลานานกว่าที่กำหนดไว้เดิม จึงจะ สามารถคลี่คลายปัญหาภาวะวิกฤตของผู้ป่วยได้ ข้อสังเกตจากการปฏิบัติตามรูปแบบการให้ความช่วยผู้ป่วยในภาวะ วิกฤตได้อย่างมีประสิทธิภาพภาพ คือ ครอบครัวหรือบุคคลสำคัญของผู้ป่วย ซึ่งมีความเข้าใจเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ตลอดจนการให้ความช่วยเหลือที่ถูก ต้องและเหมาะสม จะสามารถสนับสนุนให้กำลังใจผู้ป่วยต่อสู้กับภาวะ วิกฤตตั้งแต่ในระยะเริ่มต้นจนกระทั่งสิ้นสุดภาวะวิกฤต รวมทั้งการปรับตัว ที่พร้อมเผชิญปัญหาอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตร่วมกัน ข้อสังเกตอีก ประการหนึ่ง คือการใช้แบบทดสอบสุขภาพจิต SCL 90 เป็นเครื่องมือ ในการประเมินปัญหาสุขภาพจิต ของผู้ป่วยได้อย่างชัดเจน ซึ่งนำไปสู่ การช่วยเหลือและยุติการช่วยเหลือได้อย่างมีประสิทธิภาพ ข้อเสนอแนะ ต่อรัฐบาลควรมีการกำหนดนโยบาย ให้หน่วยงาน ที่เกี่ยวข้องกับอุบัติภัยและการป้องกันเสนอรูปแบบการช่วยเหลือและ การป้องกันผู้ประสบอุบัติภัยในแต่ละหน่วยงานให้มีความสอดคล้องประสาน งานกันอย่างมีประสิทธิภาพ รวมทั้งประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนตระหนัก ถึงความสูญเสียของอุบัติภัยเพื่อก่อให้เกิดความร่วมมือกัน และมีการ กำหนดมาตรการ การป้องกันอุบัติภัยในชุมชน สถานประกอบการ และเส้นทางการจราจรต่าง ๆ หากฝ่าฝืนควรมีบทลงโทษที่รุนแรง ในส่วนข้อเสนอต่อโรงพยาบาล หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ควรจัดให้ มีการสัมมนาแลกเลี่ยนความคิดเห็นระหว่างนักวิชาชีพต่าง ๆ ที่ เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือผู้ป่วยที่สูญเสียอวัยวะบางส่วนในภาวะ วิกฤต เพื่อให้เกิดการประสานความร่วมมือในการช่วยเหลือผู้ป่วย สิ่งที่จำเป็นต้องมีอีกประการหนึ่งคือ การจัดการให้ความรู้เกี่ยวกับ สภาพจิตของผู้ป่วยที่สูญเสียอวัยวะและการช่วยเหลืออย่างถูกต้องแก่ ครอบครัว ญาติ และผู้ที่เกี่ยวข้อง สำหรับนักสังคมสงเคราะห์ ควรนำรูปนี้ไปทดลองปฏิบัติและพัฒนาให้เหมาะสมและมีประสิทธิภาพ ในการช่วยเหลือผู้ป่วยมากยิ่งขึ้นโดยจัดการอบรมเผยแพร่ หรือสัมมนา เกี่ยวกับใช้รูปแบบเพื่อขยายผลสู่งานสังคมสงเคราะห์ในวงกว้าง รวมทั้งควรมีการทดลองใช้รูปแบบนี้กับกลุ่มผู้ป่วยอื่น ๆ นอกจากนี้ นักสังคมสงเคราะห์ควรมีความรู้เกี่ยวกับกฎหมายต่าง ๆ ที่เกี่ยว ข้อง อาทิ พระราชบัญญัติผู้ประสบภัยบุคคลที่สาม พระราชบัญญัติ ฟื้นฟูคนพิการ และกฎหมายประกันสังคมในโรงพยาบาล