ในรัฐประชาชาติสมัยใหม่ กลุ่มชนที่มีอยู่ในรัฐประกอบด้วยชนหลายกลุ่ม ที่มีความแตกต่างกันทั้งทางด้านเชื้อชาติ ศาสนา ภาษาและวัฒนธรรม โดยสภาพทางสังคม ทำให้ชนเหล่านั้นต้องมีปฏิสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน จึงเกิด การถ่ายทอดและแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมในขณะเดียวกัน ในกลุ่มชนนั้น ๆ ก็ มีความพยายามที่จะรักษาลักษณะพิเศษทางวัฒนธรรมของตนไว้เพื่อสืบทอด วัฒนธรรมของตนสู่อนุชน โดยนัยนี้ วัฒนธรรมจึงไม่เพียงพอแต่เป็นวิถีทางในการดำรงชีวิตที่สืบต่อ กันมาเท่านั้น แต่วัฒนธรรมในบางแง่มุมยังเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงเอกลักษณ์ ของชนแต่ละกลุ่ม และทำให้กลุ่มชนนั้นมีความแตกต่างจากชนกลุ่มอื่น ๆ วัฒนธรรมของชนแต่ละกลุ่มอาจเกิดจากสภาพการดำรงชีวิตสิ่งแวดล้อมทางสัง คมหรือความเชื่อทางศาสนาเป็นตัวกำหนดขอบเขต และวิถีทางในการประ พฤติปฎิบัติตนของชนกลุ่มที่เป็นเจ้าของวัฒนธรรมนั้น ชาวสิกซ์เป็นชนกลุ่มหนึ่งที่เดินทางเข้าสู่ประเทศไทยตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 และสังคมไทยได้รับรู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของชนกลุ่มนี้ในสังคม เมื่อรัฐ ไทยเริ่มกระบวนการในการสร้างชาติและสร้างวัฒนธรรมแห่งชาติ ชนกลุ่มน้อย ทั้งหลายในสังคมต่างถูกผนวกเข้าสู่กระบวนการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมให้ เข้าสู่กระแสหลักของวัฒนธรรมแห่งชาติของรัฐไทยยุคใหม่ สำหรับชาวสิกซ์ ชนกลุ่มนี้ยังรักษารูปแบบทางวัฒนธรรมของตนที่สืบเนื่อง มาจากความเชื่อทางศาสนาไว้ได้ ส่วนหนึ่งอาจเนื่องมาจากจำนวนของชาว สิกซ์ที่ยังมีน้อยอยู่และมักตั้งหลักแหล่งอยู่ในเมือง ทำให้รัฐยังไม่เห็นถึงความจำ เป็นที่จะต้องรีบเร่งให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม อีกส่วนหนึ่งอาจ เนื่องมาจากการที่ชาวสิกซ์ยอมรับอำนาจรัฐและขอบเขตที่รัฐกำหนดให้โดย การปฏิบัติตนเป็นพลเมืองดีในสายตาของรัฐ การดำรงอยู่ในลักษณะเดิมย่อมเป็นไปไม่ได้ เมื่อสังคมของชาวสิกซ์มี ขนาดใหญ่ขึ้นทั้งในด้านประชากรและการขยายตัวของทุน ทำให้วงการค้าผ้า ไม่สามารถรองรับความเติบโตดังกล่าวได้ ชาวสิกซ์จึงต้องเริ่มก้าวออกมา สัมพันธ์กับสังคมไทยมากขึ้น การกระทำดังกล่าวนำไปสู่ความขัดแย้งในความ เป็นตัวเองของชาวสิกซ์ เนื่องจากชาวสิกซ์แม้จะเข้าสู่สังคมไทยนานแล้วและประพฤติตนตามข้อ กำหนดของรัฐ แต่รัฐยังคงมองชาวสิกซ์ในฐานะชนกลุ่มน้อยที่มีแบบแผนทาง วัฒนธรรมแตกต่างไปจากรัฐในระดับหนึ่ง การมองโดยนัยนี้มีความสัมพันธ์กับ การไม่ยอมรับในสิทธิของชาวสิกซ์ในความเป็นคนไทยและนำไปสู่การเลือก ปฏิบัติและกีดกันในรูปแบบต่าง ๆ ขณะเดียวกันสถานะของชนกลุ่มน้อยนำไปสู่ ความคิดที่ว่า รัฐไทยมีชนกลุ่มใหญ่ที่มีแบบแผนทางวัฒนธรรม เชื้อชาติและ ศาสนาเดียวกันในขณะที่การแตกต่างทางวัฒนธรรมจากชนกลุ่มใหญ่แสดงถึง ความด้อยกว่าของแบบแผนทางวัฒนธรรม แม้ว่าองค์กรของชาวสิกซ์ทั้งสมาคมศรีคุรุสิงห์สภาและยุวสมาคมไทย- สิกซ์ จะพยายามหาหนทางในการเสนอบทบาทและภาพลักษณ์ของชาวสิกซ์ใน ฐานะของคนไทยที่นับถือศาสนาสิกซ์ แต่สิ่งเหล่านี้ได้รับการยอมรับในระดับหนึ่ง เท่านั้น โดยเฉพาะในสังคมไทยปัจจุบันที่ถูกหล่อหลอมด้วยมายาภาพของความ เป็นชาติที่สืบเชื้อสายเดียวกันมาและมีแบบแผนทางวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ แบบไทย ๆ การยอมรับความแตกต่างของชนกลุ่มอื่นในสังคมเป็นไปได้ยาก