การศึกษาเรื่ององค์การที่เหมาะสมสำหรับความร่วมมือระหว่าง ห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบที่ เหมาะสมในการจัดตั้งองค์การกลางของความร่วมมือระหว่างห้องสมุดสถาบัน อุดมศึกษา โดยพิจารณาจากองค์การ 5 รูปแบบที่มีการดำเนินงานในสังคม ไทย ได้แก่ สหกรณ์ องค์การเอกชน บริษัทจำกัด หน่วยราชการและรัฐ- วิสาหกิจ โดยเปรียบเทียบความเหมาะสมใน 4 ด้าน คือ การเอื้ออำนวย ทางกฎหมายความเป็นไปได้เชิงธุรกิจ ขีดความสามารถในการสนองความ ต้องการของการใช้สารนิเทศในสถาบันอุดมศึกษา และประโยชน์ที่จะเกิดกับ กิจการบริการสารนิเทศในประเทศไทย รวมทั้งวางแนวทางการจัดตั้งและ ดำเนินงานขององค์การความร่วมมือห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย วิธีการดำเนินการวิจัย ประกอบด้วยการวิจัยเอกสารและการวิจัย ภาคสนามซึ่งการวิจัยเอกสารนั้นศึกษาจากเอกสารที่พิมพ์เผยแพร่ใน ห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษา 4 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสถาบันฑิตพัฒน- บริหารศาสตร์ และการวิจัยภาคสนามเป็นการสำรวจความคิดเห็นจากกลุ่มตัว อย่าง 4 กลุ่ม ได้แก่ คณะอนุกรรมการพัฒนาห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษา บรรณารักษ์ของห้องสมุดสถาบันอุดมศึกษาทั้งภาครัฐและเอกชน ซึ่งสังกัดทบวง มหาวิทยาลัย ผู้ที่มีตำแหน่งอ ในสาขาวิชาบรรณารักษศาสตร์และสาร- นิเทศศาสตร์ และสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งได้รับเลือกตั้งเข้าสภาผู้แทน ราษฎรในปี พ.ศ 2531 สรุปผลการศึกษาที่ได้จากเอกสารและความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่าง จะ เห็นได้ว่าแนวโน้มขององค์การควรทำธุรกิจได้ และองค์การซึ่งเป็นที่สนใจ ของกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่สหกรณ์หน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจ สหกรณ์เป็นองค์ การรูปเอกชนที่ต้องอาศัยความร่วมมือของสมาชิกในการจัดตั้งและดำเนินงาน ในขณะที่หน่วยราชการและรัฐวิสาหกิจนั้นเป็นหน่วยงานของรัฐสา มารถออกกฎระเบียบเพื่อใช้ในการดำเนินงานได้ องค์การทั้ง 3 รูปแบบสา มารถพัฒนางานต่อจากกลุ่มหรือโครงการความร่วมมือได้ และสามารถดำเนิน ธุรกิจได้ แต่ธุรกิจของหน่วยราชการนั้นจะอยู่ในวงแคบกว่าสหกรณ์และรัฐ- วิสาหกิจ ซึ่งขีดความสามารถในการสนองความต้องการของการใช้บริการ สารนิเทศในสถาบันอุดมศึกษานั้นจะขึ้นอยู่กับทุนหรืองบประมาณที่ได้รับสำหรับ ประโยชน์ที่เกิดกับกิจการบริการสารนิเทศในประเทศไทย ทุกองค์การ สามารถสร้างความร่วมมือและข่ายงานได้ แนวทางพัฒนาองค์การสารนิเทศ ได้แบ่งการพัฒนาองค์การเป็น 3 ระยะ โดยระยะที่ 1 รัฐบาลต้องให้การสนับสนุนด้านการลงทุนทั้งหมด ทั้งนี้ เพราะเป็นระยะการพัฒนาฐานข้อมูล ส่วนระยะที่ 2 รัฐบาลยังต้องให้การสนับ สนุนด้านงบประมาณอยู่ แต่อาจลดความช่วยเหลือลง ทั้งนี้เพราะองค์การเริ่ม ขายบริการซึ่งทำให้มีรายได้เข้าองค์การบ้างแล้ว ส่วนระยะที่ 3 รัฐบาลอาจ เปลี่ยนความช่วยเหลือจากการให้งบประมาณเป็นการสนับสนุนการขยายข่าย งานโดยเฉพาะการขยายข่ายงานในระดับภูมิภาค