จุดมุ่งหมายของงานวิจัยนี้เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ในการนำแร่ดินมอนต์มอริล โลไนต์ ที่มีอยู่ตามธรรมชาติ และ Organo-clays (แร่ดินมอนต์มอริลโลไนต์ที่ผ่านการ ปรับปรุงสมบัติพื้นผิวด้วยสารอินทรีย์ประเภท Quaternary Ammonium Compounds [QAC(,s)] มาดูดซับสารอินทรีย์ที่ละลายอยู่ในน้ำ สาร QACs ที่ใช้ในการทดลองได้แก่ Tetramethylammonium (TMA), Hexadecyltrimethylammonium (HDTMA), Tetradecyltrimethylammonium (TDMA), และ Benzyldimethylhexadecylammonium (BDHDMA) ซึ่งสารเหล่านี้จะมีความยาวของหมู่อัลคิลและขนาดโมเลกุลต่างกัน สารอินทรีย์ที่ต้องการ ดูดซับจากน้ำได้แก่ กรดฮิวมิค เมธิลีนบลู เมธิลออเรนจ์ ฟีนอล 3-คลอโรฟีนอล และแนฟธาลีน ในการศึกษาแบ่งการทดลองเป็น 2 ส่วนคือ การทดลองแบบกะและการทดลองแบบเบดนิ่ง ในการทดลองแบบกะแร่ดินมอนต์มอริลโลไนต์ธรรมชาติ และ Organo-clays สามารถดูดซับสาร อินทรีย์จากน้ำได้ และพบว่า Organo-clays (HDTMA-clays, TDMA-clays และ BDHDMA-clays) มีความสามารถในการดูดซับสารอินทรีย์ได้มากกว่าแร่ดินมอนต์มอริลโลไนต์ ธรรมชาติ สำหรับการทดลองแบบเบดนิ่งจะเลือกใช้ตัวดูดซับที่มีประสิทธิภาพสูงในการดูดซับ สารละลายอินทรีย์แต่ละชนิดจากการทดลองแบบกะเพื่อหาอัตราการดูดซับ ผลการทดลองพบว่า ปริมาณการดูดซับสารอินทรีย์ในระบบหอดูดซับขึ้นอยู่กับระยะเวลาในการสัมผัสระหว่าง ตัวดูดซับและตัวถูกดูดซับซึ่งสามารถหาปริมาตรที่จุดเบรคทรูของสารละลายอินทรีย์แต่ ละชนิดได้ นอกจากนี้ยังศึกษาสมบัติทางกายภาพของแร่ดินมอนต์มอริลโลไนต์ธรรมชาติและ Organo-clays เช่น ระยะห่างระหว่างชั้นโครงสร้าง พื้นที่ผิว และ ปริมาณคาร์บอนบน แร่ดิน พบว่ามีความสัมพันธ์กันระหว่างลักษณะทางกายภาพและความสามารถในการดูดซับ สารอินทรีย์ของแร่ดินมอนต์มอริลโลไนต์ชนิดต่างๆ