การวิจัยนี้เป็นการศึกษาการก่อตัวของสารไตรฮาโลมีเทนในสภาวะท้องถิ่น ที่ทำการสำรวจและศึกษาทดลอง โดยแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 เป็นการทดลอง ในห้องปฏิบัติการ ศึกษาการก่อตัวของไตรฮาโลมีเทน และหาความสัมพันธ์ของปริมาณ กรดฮิวมิคในน้ำดิบกับปริมาณไตรฮาโลมีเทนที่เกิดขึ้น และส่วนที่ 2 เป็น การสำรวจหาปริมาณไตรฮาโลมีเทน โดยเก็บตัวอย่างน้ำจากขบวนการต่าง ๆ ของระบบ ประปามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และประปาหมู่บ้าน มาตรฐานระดับเอของ กรมอนามัย 8 แห่ง มาทำการวิเคราะห์หาปริมาณกรดฮิวมิค ความขุ่น คลอรีนตกค้าง และไตรฮาโลมีเทนและหาความสัมพันธ์การเกิดสารไตรฮาโลมีเทนในสภาวะท้องถิ่น แต่ละแห่งจากการสำรวจผลการศึกษาพบว่า ปริมาณคลอรีนและเวลาสัมผัส มีผลต่อ ปริมาณไตรฮาโลเทนที่เกิดขึ้น และการทำพรีคลอริเนชั่นมีค่าปริมาณไตรฮาโลมีเทน ในน้ำที่เกิดจากการเติมคลอรีนสูงกว่าการทำโพสคลอริเนชั่น รวมทั้งการกำจัด คลอรีนก่อนทำคลอริชั่นพบว่าปริมาณไตรฮาโลมีเทนในน้ำมีค่าลดลงจากการวิเคราะห์ ตัวอย่างน้ำ 3 แบบ ในการทดลอง คือ น้ำดิบ น้ำที่ผ่านการกรองอย่างง่ายและ น้ำที่ผ่านระบบประปา พบปริมาณไตรฮาโลมีเทนเรียงจากมากไปหาน้อยตามลำดับ ซึ่งหาความสัมพันธ์กับปริมาณกรดฮิวมิค ได้ค่าสมการเชิงเส้น คือ Y=8.633+7.083X(Y=ปริมาณไตรฮาโลมีเทน(+,m)g/L),X=ปริมาณกรดฮิวมิค(mg/L) ส่วนที่ 2 พบปริมาณไตรฮาโลมีเทนทุกขั้นตอนในระบบประปาชนบททั้ง 9 แห่ง และพบว่าปริมาณความขุ่น คลอรีนตกค้าง กรดฮิวมิคมีความสัมพันธ์กับปริมาณ ไตรฮาโลมีเทนที่เกิดขึ้นในระบบประปาทุกแห่ง สำหรับการก่อตัวของไตรฮาโลมีเทน จากการทดลองได้ค่าคงที่อัตราการเปลี่ยนแปลงเฉลี่ยเท่ากับ 1.096 ppb/hr โดยทุกขั้นตอนทดสอบค่าสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ส่วนผลการคาดคะเน ความเสี่ยงสุขภาพ จากการวิจัยพบปริมาณคลอโรฟอร์มสูงสุดที่ตรวจวัดได้ คือ 245.81 (+,m)g/L อยู่ที่ระบบประปาหมู่บ้าน หมู่ที่ 3 บ้านน้ำฉ่า อ.ขามทะเลสอ จ.นครราชสีมา และพบโอกาสที่จะป่วยด้วยโรคมะเร็งเท่ากับ 9.52 X 10(-4)ราย/ปี