จากการวัดการใช้น้ำของต้นไม้ผลเมืองร้อนโดยวิธีพัลส์ความร้อน ในเดือนมีนาคม 2542 โดยทำการทดลอง ณ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตนครศรีธรรมราช อำเภอทุ่งสง จังหวัดนครศรีธรรมราช พืชที่ใช้ทดสอบในการวัดมี 4 ชนิดคือ ทุเรียน มังคุด เงาะ และลองกอง (ชนิดละ 3 ต้น) โดยวัดด้วยเครื่องวัดอัตราการไหลของน้ำในพืชของ Greenspan Technology รุ่น SF300 ของประเทศออสเตรเลีย ติดตั้งชุดอุปกรณ์วัดอุณหภูมิจำนวน 2 หัววัด (probe) ต่อ 1 ต้น ในช่วงที่ดำเนินการวัดมีการบันทึกข้อมูลอุตุนิยมวิทยา การเปลี่ยนแปลงในช่วงวัน (07.00-18.00) ของแสงที่ตกกระทบ การชักนำของปากใบ และค่าศักย์ของน้ำในลำต้น และ ใบของไม้ผล ผลจากการวัดพบว่า อัตราการใช้น้ำของไม้ผลทั้ง 4 ชนิด มีการเปลี่ยนแปลงสอดคล้อง กับสภาพอากาศและพื้นที่กระพี้ (sapwood area) ของลำต้น โดยที่การเปลี่ยนแปลงของอัตรา การใช้น้ำในรอบวันมีความสัมพันธ์กับปริมาณแสง ค่าการชักนำปากใบ และศักย์ของน้ำในลำต้น และใบ คือ อัตราการไหลของน้ำและค่าการชักนำปากใบเพิ่มขึ้นจากช่วงเช้าและสูงสุดในช่วง กลางวัน จากนั้นจะลดลงอย่างช้าๆ ในช่วงบ่าย แต่ค่าศักย์ของน้ำในลำต้นและใบกลับมีการเปลี่ยน แปลงในทางตรงข้าม เมื่อพิจารณาผลจากการวัดอัตราการไหลของน้ำในพืชแต่ละชนิดพบว่า มีความ แปรปรวนในต้นทุเรียน ต่างจากค่าที่วัดได้ในต้นมังคุด เงาะ และลองกองซึ่งมีค่าสม่ำเสมอ จาก การศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพของเนื้อไม้ส่วนกระพี้ เส้นผ่านศูนย์กลางของท่อน้ำ และระยะห่าง ระหว่างท่อน้ำด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอนแบบส่องกราดและการทำสไลด์ถาวรพบว่า โครงสร้าง กระพี้ของต้นทุเรียนไม่มีความสม่ำเสมอ (heterogeneous) ในขณะที่โครงสร้างกระพี้ของต้น มังคุด เงาะ และลองกองมีความสม่ำเสมอ (homogeneous) ผลที่ได้แสดงให้เห็นว่า การวัดที่ได้ ผลดีขึ้นกับการจัดเรียงตัวของท่อน้ำที่สม่ำเสมอในส่วนกระพี้ จากเหตุผลดังกล่าวชี้ให้เห็นว่า การศึกษาการใช้น้ำของพืชด้วยเครื่องวัดอัตราการไหลของน้ำในพืชยังมีข้อจำกัดในไม้ผลเมือง ร้อนบางชนิด โดยเฉพาะกรณีที่โครงสร้างของกระพี้มีลักษณะแตกต่างกันเหมือนในทุเรียน ดังนั้น ในกรณีดังกล่าว ควรใช้จำนวนชุดอุปกรณ์วัดอุณหภูมิต่อต้นให้มากขึ้น เพื่อควบคุมและลดความ แปรปรวนของอัตราการไหลของน้ำในพืช