งานวิจัยนี้ต้องการหาความถี่ของสัญญาณไฟฟ้าสำหรับไดอิเล็กโทรฟอเรซีสของแพลงก์ตอนพืช น้ำเค็ม 5 ชนิด ได้แก่ ~uTetraselmis~u sp. ~uChlamydomonas~u sp. ~uChlorella~u sp. ~uIsocrysis~u sp. และ ~uNannochloropsis~u sp. โดยเซลล์ 2 ชนิดแรกมีรูปร่างทรงรี และ 3 ชนิดหลังมีรูปร่างทรงกลม อิเล็กโทรดที่ใช้มีลักษณะเป็นทรงกระบอกวางขนานกัน ให้ความ เข้มสนามไฟฟ้า 60 kV/m ความต่างศักย์ 20 V(,p-p) แขวนลอยเซลล์ความหนาแน่นประมาณ 10(5) cell/ml ในสารละลายน้ำตาลปรับค่าสภาพนำไฟฟ้า ((,S)) จาก 30 (+,m)S/cm ถึง 630 (+,m)S/cm โดยใช้สารละลายโพแทสเซียมคลอไรด์ บันทึกช่วงความถี่ สำหรับ ไดอิเล็กโทรฟอเรซีส ที่ทำให้เซลล์เกาะอิเล็กโทรด พบว่าการเพิ่มค่า S ทำให้ขอบเขตความถี่ต่ำ และความถี่สูงสำหรับไดอิเล็กโทรฟอเรซีสของเซลล์ ~uChlorella~u sp. ~iIsocrysis~u sp. และ ~uNannochloropsis~u sp. เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน มีข้อสังเกตว่าที่ค่า (,S)เดียวกับเซลล์ ~uTetraselmis~u sp. และ ~uChlamydomonas~u sp. จะมีช่วงความถี่ไดอิเล็กโทรฟอเรซีส กว้างกว่าเซลล์ 3 ชนิดแรก ตลอดช่วงเวลา 15 นาที ที่ทำการเหนี่ยวนำเซลล์ ไม่พบว่าสารละลาย ที่แขวนลอยเซลล์มีค่าสภาพนำไฟฟ้าเปลี่ยน เมื่อนำเซลล์ทั้ง 5 ชนิดมาแขวนลอยรวมกันในสาร ละลายที่มีค่า (,S)30 (+,m)S/cm พบว่า ~uTetraselmis~i sp. ~uChlamydomonas~u sp. และ ~uChlorella~u sp. เกาะอิเล็กโทรดที่ความถี่ 15 MHz, 11MHz และ 2MHz ตามลำดับ เป็นที่น่าสังเกตว่า ~uIsocrysis~u sp. และ ~uNannochloropsis~u sp. ซึ่งมีช่วงความถี่ ใกล้เคียงกันแต่ ~uNannochloropsis~u sp. ไม่สามารถแยกออกจาก ~uIsocrysis~u sp. ทั้งนี้ อาจเนื่องจากอันตรกิริยาระหว่างไดโพลโมเมนต์ของเซลล์ต่างชนิดกัน เมื่อเปลี่ยนค่า (,S) เป็น 70 (+m)S/cm และแขวนลอย ~uNannochloropsis~u sp. และ ~uIsocrysis~u sp. ด้วยกัน พบว่า ~uNannochloropsis~u sp. เกาะอิเล็กโทรดที่ความถี่ 2.6 MHz เมื่อเก็บตัวอย่างเซลล์จาก ทะเลสาบสงขลาและแขวนลอยเซลล์ในสารละลายที่มีค่า (,S)30 (+,mS/cm พบว่าเซลล์ที่มีลักษณะ ขนาด รูปร่าง คล้ายกับเซลล์ในห้องปฏิบัติการจะเกาะอิเล็กโทรดที่ความถี่ใกล้เคียงกัน เมื่อทดลองเลี้ยงเซลล์ที่ถูกเหนี่ยวนำด้วยไฟฟ้า พบว่าเซลล์ทั้ง 5 ชนิดสามารถแพร่พันธุ์ได้ดี กว่าเดิม เพื่อศึกษาผลกระทบของความหนาแน่นเซลล์ต่อความถี่สำหรับไดอิเล็กโทรฟอเรซีส จึงทดลองเหนี่ยวนำเซลล์เพียง 1 เซลล์ ในสนามไฟฟ้าที่ได้ทดลองกับเซลล์กลุ่ม พบว่าทั้ง ขอบเขตต่ำและขอบเขตสูงของความถี่ไดอิเล็กโทรฟอเรซีสในเซลล์เดี่ยวทั้ง 5 ชนิดมีการเปลี่ยน แปลงเมื่อเปรียบเทียบกับผลการทดลองจากเซลล์กลุ่ม และเมื่อเปรียบเทียบความถี่ไดอิเล็กโทรฟอเรซีส ที่ได้จากการเหนี่ยวนำเซลล์เดี่ยวของแพลงก์ตอนทั้ง 5 ชนิดกับค่าความถี่ที่คำนวณได้จาก แบบจำลองสำหรับเซลล์เดี่ยวทรงกลมตามสมการที่ Mahaworaasilpa และคณะ (1994) เสนอ โดยใช้ ค่าคงที่ทางไฟฟ้าของเซลล์ murine myeloma ซึ่งเป็นเซลล์พืชตามที่ Gimsa และคณะ (1991) เสนอ โดยอาศัยข้อมูล (,S)และรัศมีเซลล์ของแพลงก์ตอนแต่ละชนิดพบว่าความถี่ที่ได้จากการ คำนวณจะกว้างกว่าช่วงความถี่ที่ได้จากการทดลอง จึงปรับค่าสภาพนำไฟฟ้าของไซโทพลาสซึม (,C) แล้วทดสอบผลการคำนวณ พบว่าหากใช้ (,C)เป็น 280 (+,m)S/cm ขอบเขตความถี่สูงที่ได้ จากทฤษฎีจะเข้าใกล้ค่าที่ได้จากการทดลอง ส่วนที่ขอบเขตความถี่ต่ำของเซลล์ทั้ง 5 ชนิด ไม่สอดคล้องกับผลที่ได้จากการทดลอง ไม่ว่า (,C)จะเป็นเท่าไรก็ตาม ความไม่สอดคล้องอันนี้ อาจเกิดจากการที่เซลล์มี เปลือกหุ้ม จึงทดลองย่อยเปลือกเซลล์ของ ~uTetraselmis~u sp. ปรากฏว่าเซลล์เปลี่ยนรูปร่างจากทรงรีเป็นทรงกลม เพื่อทดสอบการคำนวณโดยใช้ค่าคงที่เหมือน ที่ Gimsa และคณะ (1991) ใช้ พบว่าขอบเขตความถี่ต่ำของ ~uTetraselmis~u sp. ที่คำนวณได้ มีค่าสูงกว่าความถี่ที่ได้จากการทดลอง อย่างไรก็ดีในขั้นนี้ไม่อาจสรุปได้ว่าแบบจำลอง เซลล์เดี่ยวทรงกลมจะเหมาะสมต่อการอธิบายพฤติกรรมเชิงไฟฟ้าของเซลล์เหล่านี้ ทั้งนี้เนื่อง จากไม่ทราบค่าพารามิเตอร์ทางไฟฟ้าต่าง ๆ อย่างแน่ชัด