การศึกษานี้ได้กระทำในแปลงหญ้าและในห้องปฏิบัติการ สถานีวิจัยคลองหอยโข่ง คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2536 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2537 การศึกษาสรีรวิทยาของหญ้าขน ~i{Brachiaria mutica~i (Forsk.) Stapf} และหญ้าขม ~i{Eulalia trispicata~i (Schult.) Henr.} โดยเปรียบเทียบอัตราการสังเคราะห์แสง พบว่าหญ้าขนมีอัตราการสังเคราะห์แสง ที่ตอบสนองทั้งต่อปริมาณแสงและปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ที่เพิ่มขึ้นสูงกว่าหญ้าขม โดยหญ้าขน จะแสดงค่าอัตราการสังเคราะห์แสงสูงสุด (A(,max)), ค่า Quantum yield ((+,f)) และ ค่าประสิทธิภาพของกระบวนการ carboxylation ที่สูงกว่าหญ้าขม ทั้งที่วัดในแปลงปลูกและใน ห้องปฏิบัติการ การศึกษาคลอโรฟิลล์ฟลูออเรสเซนซ์ในแปลงหญ้าขนและหญ้าขมและวัดการฟื้นตัวของ ค่าคลอโรฟิลล์ ฟลูออเรสเซนซ์ของหญ้าทั้งสองชนิดในห้องปฏิบัติการ ที่เวลา 0.5, 5 และ 24 ชั่วโมงหลังการตัดใน 3 ช่วงเวลาคือ เช้า เที่ยง และเย็น ในแต่ละช่วงเดือน โดยการ วัดค่า F(,v)/F(,m) พบว่าหญ้าขนแสดงค่า F(,v)/F(,m) สูงกว่าหญ้าขม ซึ่งหมายถึงหญ้าขน มีประสิทธิภาพในการใช้แสงได้ดีกว่าหญ้าขม หญ้าทั้งสองชนิดจะเกิดความเครียด (ค่า F(,v)/F(,m)ต่ำ) เมื่ออยู่ในสภาพที่มีความเข้มข้นของแสงสูง เนื่องจากเกิด photoinhibition ของการสังเคราะห์แสง แต่เมื่อมีความแห้งแล้งเกิดขึ้นหญ้าขมจะมีความ ทนทานมากกว่าหญ้าขน สภาพการฟื้นตัวจากความเครียดของพืชจะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับระดับ ความรุนแรงของปัจจัยสภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้น การศึกษาลักษณะทางกายวิภาคของหญ้าขนและหญ้าขม พบว่าหญ้าขนเป็นพืช C(,4) ประเภท PEP carboxykinase type (PCK type) ส่วนหญ้าขมเป็นพืช C(,4) ประเภท NADP malic enzyme type (NADP-ME type) นอกจากนั้นหญ้าขนมีความหนาแน่นของปากใบ ความยาวของรูปากใบ กับลักษณะถทางสัณฐานวิทยา เช่น ขนาดของใบ การเรียงตัวของใบ ขนที่ปกคลุมใบและต้น พื้นที่ใบ เอื้อต่อการสังเคราะห์แสงมากกว่าหญ้าขม จึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้หญ้าขนมีประสิทธิภาพ การสังเคราะห์แสงสูงกว่าหญ้าขม และมีผลทำให้การสร้างน้ำหนักแห้งสูงกว่าตลอดระยะเวลาของ การศึกษา