การศึกษาเชิงคุณภาพแบบปรากฎการณ์วิทยาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อบรรยายและอธิบาย ประสบการณ์การมีชีวิตอยู่อย่างผู้ป่วยอัมพาตท่อนล่าง ผู้ให้ข้อมูลเป็นผู้ป่วยอัมพาตท่อนล่าง แบบสมบูรณ์จำนวน 10 ราย ซึ่งคัดเลือกแบบเจาะจงจากโรงพยาบาลและในชุมชน ในพื้นที่ ภาคใต้ตอนล่าง เก็บรวบรวมข้อมูลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2541 ถึงเดือนกรกฎาคม 2542 ด้วยวิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม การบันทึกภาคสนาม และการ บันทึกเสียง วิเคราะห์ข้อมูลโดยดัดแปลงขั้นตอนการวิเคราะห์ข้อมูลของโคไลซี่ ผลการศึกษาพบว่า ประสบการณ์การมีชีวิตอยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง แบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะก่อนการรับรู้การเป็นอัมพาตท่อนล่าง ระยะเผชิญหน้ากับอัมพาตท่อนล่าง และระยะอยู่ กับอัมพาตท่อนล่าง ซึ่งในแต่ละระยะผู้ป่วยให้ความหมายต่อการมีชีวิตอยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง ดังนี้ 1) ความหมายในระยะก่อนการรับรู้การเป็นอัมพาตท่อนล่าง เป็นการให้ความหมายต่อการ บาดเจ็บว่า ชาไม่มีความรู้สึกขยับไม่ได้ ซึ่งเป็นชั่วคราวจะหายได้ 2) ความหมายในระยะเผชิญหน้ากับอัมพาตท่อนล่าง ให้ความหมายต่ออัมพาตท่อนล่างว่า เป็นแล้วหายได้ หรือเป็นแล้วพิการตลอดชีวิต ให้ความหมายต่อชีวิตที่อยู่อย่างอัมพาตท่อนล่างว่า เป็นครึ่งหนึ่งตายครึ่งหนึ่ง มีขาดีกว่าไม่มี มีชีวิตอยู่คู่รถเข็น พึ่งพาและเป็นภาระผู้อื่น ลำบากกายทุกข์ทรมานใจ อยู่ในพื้นที่จำกัด เป็นเบ้าสายตาเป็นจุดสนใจ ไม่สามารถมีครอบครัวได้/ ไม่มีใครเอา ต่ำต้อยด้อยค่าน่ารังเกียจ อดทนและสู้ชีวิต อยู่ไปเรื่อยๆ อนาคตเลื่อนลอย และ เป็นโชคชะตา/เวรกรรม 3) ความหมายในระยะอยู่กับอัมพาตท่อนล่าง คือ เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่พิการเฉพาะกาย เท่านั้น แต่หัวใจและสมองไม่พิการ ความรู้สึกในแต่ละระยะของการมีชีวิตอยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง มีดังนี้ 1) ความรู้สึกในระยะก่อนการรับรู้การเป็นอัมพาตท่อนล่าง คือ เฉยๆ สงสัย/กลัวจะเดินไม่ได้ 2) ความรู้สึกในระยะเผชิญหน้ากับอัมพาตท่อนล่าง แบ่งเป็น2.1 ความรู้สึกเมื่อรับรู้การเป็นอัมพาตท่อนล่าง ผู้ป่วยจะมีความรู้สึกไม่เชื่อว่า จะเดินไม่ได้ หรือเดินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร2.2 ความรู้สึกที่ตอบสนองต่อการเป็นอัมพาตท่อนล่าง ผู้ป่วยจะมีความรู้สึกเสียใจ น้อยใจที่เดินไม่ได้ เครียดคิดมาก หงุดหงิดที่ช่วยตนเองไม่ได้ ไม่มีค่า อยากตายอยู่ไปก็ลำบาก อายที่ตนเองไม่เหมือนเดิม เกรงใจไม่อยากเป็นภาระ และเหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว2.3 ความรู้สึกในการจัดการกับชีวิตที่อยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง ผู้ป่วยจะรู้สึกมีกำลังใจ ในความหวัง ท้อแท้หดหู่ในความสิ้นหวัง และทำใจไม่คิด 3) ความรู้สึกในระยะอยู่กับอัมพาตท่อนล่าง เป็นความรู้สึกธรรมดาของคนพิการ ยังมีคุณค่า ช่วยเหลือผู้อื่นได้ รู้สึกมีปมด้อยเป็นบางครั้ง กลัวไม่มีผู้ดูแลเมื่อแก่เฒ่า และมีความหวังที่จะ เดินได้เป็นช่วงๆ การดำเนินชีวิตอยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง มีดังนี้ 1) การดำเนินชีวิตในระยะก่อนการรับรู้การเป็นอัมพาตท่อนล่าง เป็นช่วงที่นอนอย่างเดียว และอยู่ในความดูแลของผู้อื่น 2) การดำเนินชีวิตในระยะเผชิญหน้ากับอัมพาตท่อนล่าง ผู้ป่วยจะแสวงหาทางเลือกอื่น ในการรักษา ผจญกับภาวะแทรกซ้อนและอาการข้างเคียง เรียนรู้การดำเนินชีวิต สรรหาสิ่งอำนวย ความสะดวก พึ่งตนเองเพื่อลดภาระ และหันหลังให้สังคมเดิม 3) การดำเนินชีวิตในระยะอยู่กับอัมพาตท่อนล่าง เป็นระยะที่หยุดแสวงหาการรักษา ช่วยเหลือตนเองตามศักยภาพกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของสังคม และทำบุญทำทาน ความต้องการความช่วยเหลือ/การดูแลเมื่อมีชีวิตอยู่อย่างอัมพาตท่อนล่าง มี 5 ประการ คือ 1) มีค่าใช้จ่ายในการกินอยู่ 2) ได้รับความรักความเอื้ออาทร 3) มีความสะดวกสบายและการพึ่งตนเองในการดำเนินชีวิต 4) ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับความเจ็บป่วยและการดำเนินชีวิต และ 5) การหายจากการเจ็บป่วย จากการศึกษาครั้งนี้ ทำให้เกิดความเข้าใจเกี่ยวกับประสบการณ์การมีชีวิตอยู่อย่างผู้ป่วย อัมพาตท่อนล่างมากขึ้น สามารถใช้ผลการศึกษาเป็นข้อมูลพื้นฐาน ในการพัฒนาการพยาบาลอย่าง เป็นองค์รวม เกิดความเข้าใจในการดูแลช่วยเหลือให้ผู้ป่วยสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างอิสระ และตอบสนองความต้องการของผู้ป่วยได้อย่างแท้จริง ตามบริบทของสังคมและวัฒนธรรมไทย