การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อแสดงให้เห็นสถานภาพและความแตกต่างกัน เกี่ยวกับ แนวทางและวิธีการสร้างคุณภาพ ด้วยการประกันคุณภาพ ในเรื่องการวางแผนกับการควบคุมและ เรื่องการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชนที่เข้าร่วมโครงการนำร่อง กับโรงเรียนเอกชน ที่ไม่เข้าร่วมโครงการ ระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ขนาดกลางและขนาดใหญ่ ในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารของโรงเรียนเอกชนที่เข้าร่วมโครงการและที่ไม่เข้าร่วมโครงการ ในปีการศึกษา 2538 จำนวน 48 คน โดยใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้น ตามขอบข่ายทางทฤษฎีของ วิลบอร์น (Willborn), เชง (Cheng), ซินหา (Sinha), สเต็บบิ้ง (Stebbing) และการปฏิบัติ การบริหารงานวิชาการของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน กำหนดไว้สี่ประการ คือ (1) การจัดหลักสูตร (2) การจัดกิจกรรมการเรียนการสอน (3) การใช้วิธีการสอนและการใช้สื่อ การเรียนการสอน และ (4) การวัดผลการเรียนการสอน เป็นเครื่องมือ ข้อมูลที่รวบรวมได้ ระหว่างเดือนกันยายน ถึง ตุลาคม พุทธศักราช 2539 ได้นำมาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ (%) การแจกแจงความถี่ (frequencies) ค่าสถิติไคสแควร์ (Chi-square test) ประกอบกับค่า ทดสอบของมาร์สคีโล (Marascuilos test) ผลการวิจัยสรุปได้ว่า โรงเรียนเอกชนที่เข้าร่วม โครงการมีการบริหารงานวิชาการในแนวทางและวิธีการประกันคุณภาพมาก ขณะที่โรงเรียนที่ไม่ เข้าร่วมโครงการมีการบริหารงานวิชาการในแนวทางและวิธีการประกันคุณภาพมาก ขณะที่โรงเรียน ที่ไม่เข้าร่วมโครงการอยู่ในระดับปานกลาง โดยภาพรวมและเมื่อจำแนกตามขนาดแล้ว ปรากฏว่า โรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการเน้นจัดกิจกรรมการเรียนการสอนเป็นอันดับแรก และการใช้วิธีการ สอนและการใช้สื่อการเรียนการสอนเป็นอันดับสุดท้าย ขณะที่ โรงเรียนที่ไม่เข้าร่วมโครงการ เน้นการวัดผลการเรียนการสอนเป็นอันดับแรก และการใช้วิธีการสอนและการใช้สื่อการเรียนการ สอนเป็นอันดับสุดท้าย นอกจากนั้น ยังพบอีกว่าการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชนที่เข้า ร่วมโครงการกับโรงเรียนที่ไม่เข้าร่วมโครงการ มีความแตกต่างกัน ในแนวทางและวิธีการประกัน คุณภาพ ((+,a)=.05) โดยโรงเรียนในโครงการนำร่องรวมทุกขนาด และโดยเฉพาะโรงเรียน ขนาดใหญ่มีการปฏิบัติมากกว่า