ดองดึงเป็นพืชที่มีการแพร่กระจายทั่วทุกภูมิภาคในประเทศไทย และเมื่อทำการศึกษา สัณฐานวิทยา กายวิภาคและเรณูวิทยาของดองดึง พบว่ามีลักษณะส่วนใหญ่เป็นลักษณะประจำของพืช ใบเลี้ยงเดี่ยว โดยในส่วนของสัณฐานวิทยา พบว่า รากมีอยู่สองลักษณะคือรากที่เกิดจากลำต้น ใต้ดิน (หัว,เหง้า) จะเป็นระบบรากฝอย ส่วนรากที่เกิดจากการเพาะเมล็ดจะเป็นระบบรากแก้วที่ มีอายุสั้น ซึ่งต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นระบบรากฝอยเพื่อทำหน้าที่แทน ลำต้นใต้ดินเป็นแบบเหง้า หรือหัว มีลักษณะคล้ายตัวแอล เหง้าอ่อนจะมีสีขาวเมื่อแก่จะเป็นสีน้ำตาล ลำต้นเหนือดินเกิด ได้จากทั้งลำต้นใต้ดินและจากการเพาะเมล็ดโดยจะมีลักษณะเป็นพรรณไม้รอเลื้อยที่มีข้อและ ปล้องที่เห็นได้อย่างชัดเจน ลำต้นมีขนาดเล็ก มีลักษณะกลมแต่เหนียว มีเส้นผ่าศูนย์กลาง ประมาณ 2-3 มิลลิเมตร ใบเป็นใบเดี่ยวเรียงตัวแบบสลับหรือแบบตรงกันข้าม มีกาบใบ ไม่มีก้าน ใบและหูใบ ใบรูปรีแกมขอบขนาน ขอบใบเรียบ ปลายใบมีลักษณะคล้ายมือเกาะใช้เกาะเกี่ยวสิ่ง ต่าง ๆ ดอกเป็นดอกเดี่ยว ขนาดใหญ่ สมบูรณ์เพศ กลีบดอกเป็นกลีบรวม ลักษณะเป็นคลื่นหยักไปมา จำนวน 6 กลีบ เท่ากับจำนวนของเกสรตัวผู้ทั้งกลีบดอกแลเกสรตัวผู้จะแยกกันเป็นอิสระ การติดกัน ของอับเรณูและก้านชูเกสรเป็นแบบที่อับเรณูเคลื่อนที่ได้โดยรอบ เกสรตัวเมียมีอยู่จำนวน 1 อัน โดยรังไข่มีลักษณะเป็นพูอยู่เหนือกลีบดอก แบ่งเป็น 3 ห้อง แต่ละห้องเชื่อมติดกันตรงแกนกลาง มีแอกไซล์พลาเซนเทชั่น ที่มีออวูลจำนวนมากติดอยู่ ผลเป็นชนิดแคปซูลที่แก่แล้วแตกตรงกลางพู เมล็ดกลม ขนาดกลางสีน้ำตาล มีเนื้อหาหุ้มอยู่ภายนอกเมล็ด ส่วนการศึกษาลักษณะทางกายวิภาค ของราก ลำต้นใต้ดินและเหนือดิน ใบและดอกด้วยวิธีการทางไมโครเทคนิคด้านพืช พบว่าประกอบไป ด้วยเนื้อเยื่อชั้นต่าง ๆ ซึ่งเป็นหลักสำคัญ 3 ส่วน โดยเรียงลำดับจากชั้นนอกสุดเข้าไปในสุด ซึ่งมีลักษณะคล้ายกันทุกอวัยวะดังนี้ คือ อิพิเคอร์มีส คอร์เทกซห์และกลุ่มของท่อลำเลียง อาหารและน้ำ แต่จะมีลักษณะพิเศษแตกต่างออกไปบ้างในเรื่องของขนาด จำนวน รูปร่างลักษณะ โดย ในส่วนของราก กลุ่มท่อลำเลียงพบว่ามีจำนวนมากถึง 7 แฉก ใบจะมีชั้นอิพิเคอร์มีสอยู่สองด้าน ได้แก่ ด้านบนและด้านล่าง และมีปากใบแบบไทพิคอลสโตมาตาอยู่เป็นจำนวนมาก ใบเป็นแบบเฟเชียล คือ เนื้อเยื่อเมโซฟิลล์มีพาลิเสต พารเนไคมาทางด้านบนและมีสปองจี พาเรนไคมาทางด้านล่าง ส่วนรับไข่มีอิพิเคอร์มีสอยู่สองด้าน ได้แก่ อิพิเคอร์มีสชั้นนอกและชั้นใน สำหรับชั้นคอร์เทกซ์ ส่วนใหญ่จะประกอบไปด้วยเซลล์พาเรนไคมาที่เก็บสะสมแป้งอยู่เป็นจำนวนมาก แต่พาเรนไคมาของ กลีบดอกมีรงควัตถุพวกแคโรทีนและแซนโทฟิลล์อยู่ด้วย จากการศึกษาทางด้านเรณูวิทยา พบว่า เรณูดองดึงมีขนาดปานกลาง ประมาณ 31 ไมครอน ถูกปล่อยออกมาในลักษณะเดี่ยว ๆ รูปร่างคล้าย ลูกรักบี้ เรณูมีขั้วแตกต่างกันทั้งสองด้าน สมมาตรของเรณูเป็นแบบที่เมื่อตัดแบ่งให้ได้สอง ข้างเท่ากัน จะตัดได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ลวดลายของผนังเรณูมีเทคตัมแบบร่างแหละเอียด มีช่องเปิดยาวจำนวนหนึ่งช่อง จำนวนเรณูต่ออับเรณูมีจำนวนมากถึงประมาณ 370,000 ละอองเรณู เมื่อศึกษาการงอกของหลอดเรณู พบว่าเรณูจะงอกหลอดเรณูได้สูงสุด 77.69 เปอร์เซ็นต์ ในอาหาร สังเคราะห์สูตร Brewbaker และ Kwack ที่ประกอบด้วยน้ำตาลซูโครสเข้มข้น 20 เปอร์เซ็นต์ และเมื่อทำการศึกษาเปอร์เซ็นต์ การงอกของเรณูจากอับเรณูที่แตกและที่ยังไม่แตก นำไปเลี้ยง ในอาหารสังเคราะห์สูตรเดิมที่ประกอบด้วยน้ำตาลซูโครสเข้มข้น 20 เปอร์เซ็นต์ วางแผนการ ทดลองแบบแฟคทอเรียลและวิเคราะห์ความแปรปรวนทางสถิติโดยการจำแนกสองทาง ผลการศึกษาปรากฏว่า เรณูที่ได้จากอับเรณูที่แตกแล้วและยังไม่แตก เมื่อนำไปเลี้ยงในที่มืดมีเปอร์เซ็นต์การงอก สูงกว่าเมื่อนำไปเลี้ยงในสภาพที่มีแสงสว่าง โดยเรณูที่เก็บรวบรวมมาจากอับเรณูที่แตกและที่ ยังไม่แตกมีเปอร์เซ็นต์การงอก 48.08 และ 51.23 เปอร์เซ็นต์ เมื่อนำไปเลี้ยงในที่มืด และ 15.90 และ 40.32 เปอร์เซ็นต์ ตามลำดับเมื่อเลี้ยงในที่มีแสง