การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อค้นหาปัจจัยที่มีส่วนเกื้อหนุนให้การใช้ หลักสูตรวิชาชีพในโรงเรียนมัธยมศึกษาประสบผลสำเร็จ เป็นการศึกษาเฉพาะกรณี ใช้วิธีการ วิจัยเชิงคุณภาพ โดยออกแบบวิจัยในลักษณะที่เรียกว่า comparative design ซึ่งต้องเลือก โรงเรียนที่เป็นกรณีศึกษามา 2 โรงเรียนประกอบด้วยโรงเรียนที่ประสบผลสำเร็จในการใช้ หลักสูตรวิชาชีพ และโรงเรียนที่ไม่ประสบผลสำเร็จในการใช้หลักสูตรวิชาชีพมาทำการเปรียบ เทียบกันในทุกมิติ พร้อมทั้งศึกษาชุมชนที่โรงเรียนตั้งอยู่เพื่อให้ได้ปัจจัยที่เกี่ยว ข้องอย่างรอบด้าน จากการวิจัยพบว่าปัจจัยที่เกื้อหนุนให้การใช้หลักสูตรวิชาชีพในโรงเรียน มัธยมศึกษาประสบผลสำเร็จ ประกอบไปด้วยปัจจัยด้านโรงเรียน กล่าวคือ โรงเรียนต้องมีผู้ บริหารและครูที่สอนวิชาชีพที่มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีต่อกันทั้งในโรงเรียนและชุมชน โรงเรียน และชุมชนต่างก็ให้ความร่วมมือซึ่งกันและกัน มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน โรงเรียนได้รับแรง สนับสนุนจากชุมชน ครูผู้สอนมีความทุ่มเทเสียสละต่อหน้าที่การสอนของตนเอง นอกจากนี้ยัง ต้องมีการปรับปรุงวิธีการสอนและอุปกรณ์การสอนให้เหมาะสมกับสภาพของผู้เรียน โรงเรียนให้ ความสำคัญต่อผลงานของนักเรียน ทั้งยังเปิดโอกาสให้นักเรียนได้เลือกเรียนวิชาเลือกอย่าง อิสระ เงื่อนไขที่กล่าวมานี้ยังต้องอาศัยนโยบายของรัฐ การจัดโอกาสให้นักเรียนได้นำเสนอ ผลงานของตนเอง การเปิดสอนรายวิชาที่สอดคล้องกับอาชีพท้องถิ่นตลอดจนการมีคณะบุคคลต่าง ๆ เข้ามาเยี่ยมเยียนและศึกษาดูงาน เป็นเงื่อนไขที่จำเป็นที่ช่วยกระตุ้น เร่งเร้า สำหรับ ปัจจัยด้านตัวนักเรียน พบว่ามีปัจจัยดังนี้คือ การมีเจตคติที่ดีต่ออาชีพที่ตรงกับรายวิชาที่ ตนเลือกเรียน การมีรายได้จากผลผลิตของตนเอง การมองเห็นแบบอย่างที่ดีจากรุ่นพี่และชุมชน ในกิจกรรมที่สอดคล้องกับรายวิชาชีพที่เลือกเรียน ตลอดจนการมีความภูมิใจในผลงานของตนเอง นอกจากนี้ยังพบว่าความสำเร็จในการใช้หลักสูตรวิชาชีพในโรงเรียนมัธยมศึกษา ขึ้นอยู่กับ ปัจจัยด้านชุมชนด้วย กล่าวคือ ชุมชนให้การสนับสนุนต่อโรงเรียนทั่งในด้านกำลังกาย กำลังความคิดและกำลังทรัพย์ ตลอดจนให้ความร่วมมือต่อโรงเรียนในการให้ใช้สถานประกอบอาชีพ เป็นสถานที่ฝึกงาน นโยบายหรือโครงการของรัฐที่รัฐนำเข้าสู่ชุมชน และอาชีพในชุมชนที่ สอดคล้องกับรายวิชาที่โรงเรียนเปิดสอน ซึ่งเป็นอาชีพที่ทำรายได้ อย่างเป็นกอบเป็นกำให้ กับครอบครัว