งานวิจัยเรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อจะศึกษาแนวความคิดทางปรัชญาของพุทธศาสนาเถรวาท จากคัมภีร์ธรรมบทและศาสนาฮินดูจากคัมภีร์ภควัทคีตา แล้วเปรียบเทียบปรัชญาทั้งสองระบบ ผลการวิจัยสรุปได้ว่า ปรัชญาทั้งสองระบบมีแนวความคิดทางอภิปรัชญาต่างกันจึงทำให้ ทรรศนะทางญาณวิทยาและจริยศาสตร์ต่างกันด้วย ปรัชญาภควัทคีตายอมรับอัตตาสูงสุดว่าเป็น สิ่งที่ควบคุมธรรมชาติทั้งหมด ขณะที่พุทธปรัชญาปฏิเสธในเรื่องนี้ สำหรับทรรศนะทางญาน วิทยานั้น ปรัชญาทั้งสองระบบมีส่วนคล้ายคลึงกันบ้างว่า ความไม่รู้ (อวิทยา) เป็นสาเหตุ ให้เกิดกรรม และมนุษย์ควรจะกำจัดความไม่รู้นั้นเสีย ซึ่งวิธีการที่จะกำจัดความไม่รู้นั้น พุทธปรัชญาสอนให้มนุษย์ใช้ปัญญาที่เกิดขึ้นในตัวเอง แต่ภควัทคีตาจะสอนให้มนุษย์ยึดพระผู้ เป็นเจ้าเป็นศูนย์กลาง ส่วนแนวความคิดทางจริยศาสตร์ ปรัชญาทั้งสองระบบสอนตรงกันว่ากรรมเกิดจาก เจตนาและผู้ทำกรรมใดย่อมได้รับผลของกรรมนั้น ต่างกันแต่ว่าภควัทคีตาสอนให้มนุษย์มี เจตนามุ่งต่อพระผู้เป็นเจ้าจึงจะเป็นกรรมดี แต่พุทธปรัชญาสอนว่าเจตนาที่มาจากการละ กิเลสเป็นเหตุให้เกิดกรรมดี อย่างไรก็ตาม ปรัชญาทั้งสองระบบต่างก็มีความเห็นร่วมกัน ว่า ธรรมชาติแห่งความจริงสูงสุดนั้น มีลักษณะเป็นความสงบสูงสุด เป็นบรมสุข และเป็น สภาวะที่ไม่ต้องกลับมาเกิดอีก