วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาลักษณะการเรียนรู้ด้วยการนำตน เอง โดยใช้แนวคิดของ ดร. ลูซี่ เมดเสน กูกลิเอลมิโน (Dr. Lucy Madsen Guglielmino) ซึ่งมีองค์ประกอบ 8 ประการคือ การเปิดโอกาสต่อการเรียนรู้ มโนมติของตนเองในด้านการเป็นผู้ เรียนที่มีประสิทธิภาพ มีความคิดริเริ่มและเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง มีความรับผิดชอบต่อการ เรียนรู้ของตน มีความรักในการเรียน มีความคิดสร้างสรรค์ มองอนาคตในแง่ดี และสามารถใช้ทักษะ การศึกษาหาความรู้และทักษะการแก้ปัญหา (2) เพื่อเปรียบเทียบลักษณะการเรียนรู้ด้วยการนำ ตนเองกับตัวแปรทางด้านเพศ คณะที่ศึกษา เหตุผลในการเข้าศึกษา วิธีเรียน ผลการศึกษาและการ ประกอบอาชีพขณะศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล เป็นแบบทดสอบที่สร้างขึ้นโดยดัดแปลงมาจากแบบสอบวัด ลักษณะการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง (Self-Directed Learning Readiness Scale) ซึ่งจัดทำ โดย ดร. ลูซี่ เมดเสน กูกลิเอลมิโน (Dr. Lucy Madsen Guglielmino) แบบทดสอบนี้ได้นำมา วิเคราะห์องค์ประกอบและทดลองใช้กับนักศึกษาไทย และหาค่าความเชื่อมั่นได้ 0.84 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นนักศึกษาที่แจ้งขอจบการศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2530 โดยสุ่มมาจาก 7 คณะ จำนวน 1,050 คน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การหาค่าเฉลี่ย (X) ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน (S.D.) การทดสอบค่าที (t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way Analysis of Variance) ข้อมูลทั้งหมดวิเคราะห์ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์โดยใช้โปรแกรม SPSS/PC+ ผลการศึกษาพบว่านักศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหงมีลักษณะการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองอยู่ใน ระดับสูงเพียง 2 ด้าน คือการเปิดโอกาสต่อการเรียนรู้ และการมีความรับผิดชอบต่อการเรียนรู้ ของตนเอง อยู่ในระดับกลาง 6 ด้าน เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย คือ การมองอนาคตในแง่ดี มีความ รักในการเรียน มโนมติของตนเองในด้านการเป็นผู้เรียนที่มีประสิทธิภาพ มีความคิดสร้างสรรค์ สามารถใช้ทักษะการศึกษาหาความรู้และทักษะการแก้ปัญหา และมีความคิดริเริ่มและเรียนรู้ได้ ด้วยตนเอง การศึกษาตัวแปรที่มีผลต่อการเรียนรู้ พบว่า เพศ คณะที่ศึกษาและผลการศึกษา ส่งผล ให้นักศึกษามีความแตกต่างกันในเรื่องการเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง ส่วนตัวแปรอื่น ๆ อีก 3 ด้าน คือเหตุผลที่เข้าศึกษา วิธีเรียนและการประกอบอาชีพขณะศึกษา ไม่ส่งผลให้มีความแตกต่าง อย่างมีนัยสำคัญในเรื่องนี้