วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายจะศึกษาวรรณกรรมคำสอนเรื่องศรีสวัสดิวัตร ในด้าน ผู้แต่ง จุดมุ่งหมายในการแต่ง การใช้ภาษาในเชิงวรรณศิลป์ ลักษณะตัวอักษร และอักขรวิธี ตลอดจนสภาพสังคมและการศึกษาที่ปรากฎในวรรณกรรมเรื่องนี้ โดยศึกษาจากเอกสารโบราณ 8 ฉบับ ฉบับที่ใช้เป็นหลักในการศึกษาได้แก่ฉบับของขุนสารานิกร (โพล้ง) และฉบับวัดหนองโว้ง อำเภอสวรรคโลก จังหวัดสุโขทัย ผลการศึกษาพบว่าลักษณะอักษร และอักขรวิธีที่ปรากฎในวรรณกรรมเรื่องศรีสวัสดิวัตร ฉบับขุนสารานิกร (โพล้ง) ส่วนใหญ่คล้ายคลึงกับสมัยปัจจุบัน สระอยู่รอบพยัญชนะได้ตามตำแหน่ง ที่ปรากฎของสระนั้นๆ และสิ่งที่เด่นชัดคือ อักขรวิธีในสมัยนั้นไม่มีกฎเกณฑ์แน่นอน เพราะการ เขียนในสมัยนั้นเน้นเพื่อการอ่าน ฟังเสียงเข้าใจได้เป็นหลัก ศรีสวัสดิวัตรเป็นผลงานของนายมี หรือหมื่นพรหมสมพัตสร ซึ่งแต่งเรื่องนี้ขณะที่บวชเป็นภิกษุอยู่ที่วัดพระเชตุพนวิมลมังคลาราม ประมาณปลายสมัยรัชกาลที่ 2 หรือต้นรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อ ถวายแด่พระศาสนา และเพื่อใช้เป็นแบบหัดอ่านของศิษย์วัด และสามเณร เนื้อหาของศรีสวัสดิวัตรเป็นการสอนข้อวัตรปฏิบัติของศิษย์ต่อครูและต่อตัวเอง โดยใช้ วิธีการสอนแบบอุปมาและยกอุทาหรณ์ประกอบการสอน นอกจากนั้นกวียังรู้จักเลือกสรรคำมาใช้ ได้อย่างเหมาะสม ทำให้ผู้อ่านได้รับรสไพเราะ และสามารถทำให้เห็นภาพได้อย่างชัดเจน ส่วน สภาพสังคมที่ปรากฎในวรรณกรรมเรื่องนี้มีลักษณะค่อนข้างไปในทางลบในทัศนะของกวี โดยเฉพาะ การหาผลประโยชน์จากตำแหน่งหน้าที่การงานของพวกมูลนาย การประพฤติผิดศีลของสมณะ และ ฆราวาส แม้กระนั้นวัดซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาในสมัยนั้นยังเป็นที่ยอมรับของสมาชิกของสังคมอยู่คือ วัดยังคงเป็นศูนย์กลางการศึกษาของคนในสังคม ดังนั้นไม่ว่าจะพิจารณาด้านเนื้อหา หรือด้าน วรรณศิลป์ ศรีสวัสดิวัตรนับเป็นวรรณกรรมคำสอนที่มีคุณค่าในการศึกษาเป็นอย่างยิ่ง