วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อการศึกษาคุณค่าของงานออกแบบองค์ประกอบสถาบัน ปัตยกรรมหน้าบันของวิหารแบบล้านนา ซึ่งเป็นแบบอย่างที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของงาน สถาปัตยกรรมในดินแดนภาคเหนือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ตามกระบวนการศึกษา ในเชิงประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม การศึกษาประกอบไปด้วย การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์ สถาปัตยกรรมและเชิงสัญลักษณ์ การศึกษาในเชิงประวัติศาสตร์เริ่มต้นด้วย 1. การศึกษาประวัติศาสตร์ของจังหวัดเชียงใหม่ 2. การศึกษาความสำคัญของวิหารในสมัยอดีต 3. การศึกษาความสำคัญของหน้าบันวิหาร แล้วจึงนำมาผสานแนวความคิดเพื่อจัดหารูปแบบ เอกลักษณ์และพัฒนาการของหน้าบันวิหาร ในจังหวัดเชียงใหม่ โดยกำหนดตัวแบบในการศึกษา 30 ตัวแบบ จากวัด 29 วัด มีการกำหนด รูปแบบของหน้าบันที่สามารถกำหนดอายุแน่นอนและคงสภาพเดิมสมบูรณ์ที่สุดเป็นแบบอย่างของ การศึกษาเปรียบเทียบลักษณะของหน้าบัน โดยได้ผลสรุปของการศึกษาดังนี้ ประเภทของหน้าบันวิหารแบบล้านนาในจังหวัดเชียงใหม่ มี 3 ประเภท ตามลักษณะโครงสร้าง คือ 1. หน้าบันประเภทแสดงโครงสร้างม้าต่างไหม 2. หน้าบันประเภทแสดงกรอบหน้าจั่ว 3. หน้าบันประเภทแสดงกรอบหน้าจั่วพิเศษ จากรูปแบบของหน้าบัน 3 ประเภท ผสานกับความคิดทางการเมือง, การปกครอง, วัฒนธรรม และสภาพทางสังคมที่เปลี่ยนไป เป็นเหตุให้รูปแบบของหน้าบันวิหารเปลี่ยนไป ส่งผลให้เกิดการ พัฒนารูปแบบของหน้าบันและการพัฒนาของรูปแบบหน้าบันวิหารแบบล้านนา แบ่งได้เป็น 3 ระยะ คือ 1. ระยะก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นมณฑลพายัพ (พ.ศ. 2530-2426) 2. ระยะการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นมณฑลพายัพ (พ.ศ. 2427-2476) 3. ระยะหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นมณฑลพายัพ (พ.ศ. 2476-ปัจจุบัน) และความหมายของลวดลายบนหน้าบันจะแสดงถึงความคิด และภูมิปัญญาของช่างผู้สร้างโดยมีความคิดทาง ศาสนาเป็นแนวคิดในการออกแบบลวดลายทั้งหมด ผสานกับจินตนาการและความชำนาญของช่าง อันก่อให้เกิด รูปแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของหน้าบันวิหารแบบล้านนาในจังหวัดเชียงใหม่ในที่สุด