การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบทางที่ตั้ง และปัจจัย ที่มีอิทธิพลต่อที่ตั้ง ตลอดจนปัญหาและแนวทางแก้ไขปัญหาด้านที่ตั้ง ของอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยางในประเทศไทย ประกอบด้วยข้อมู]ทุติยภูมิ เป็นข้อมูล จำนวนแรงงานในอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยาง ปี พ.ศ.2543 จากกรมโรงงานอุตสกหกรรม นำมาวิเคราะห์รูปแบบทางที่ตั้ง โดยวิธีการทางแผนที่และข้อมูลปฐมภูมิจาก แบบสอบถามและการสัมภาษณ์ผู้ประกอบการนำมาวิเคราะห์จัดลำดับความสำคัญของปัจจัย ที่มีอิทธิพลต่อที่ตั้งและปัญหาด้านที่ตั้งของอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยาง โดยวิธีการกำหนดแต้มคะแนน ผลการวิจัยพบว่า 1.รูปแบบทางที่ตั้งของอุตสาหกรรมผลิตถุงมือยางในประเทศไทยกระจายใน 3 ภูมิภาค คือ ภาคกลาง ภาคตะวันออก และภาคใต้ โดยบริเวณที่มีอุตสาหกรรม ผลิตถุงมือยางตั้งอยู่มากที่สุด คือ ภาคใต้ มีจำนวนแรงงานคิดเป็นร้อยละ 76.07 ของจำนวนแรงงานทั้งหมด รองลงมาคือ ภาคกลาง และภาคตะวันออก คิดเป็นร้อยละ 12.74 และ 11.19 ของจำนวนแรงงานทั้งหมด ตามลำดับ เมื่อพิจารณาเป็น รายจังหวัดพบว่ามีแรงงานอยู่ในจังหวัดสงขลาถึง 10.351 คน คิดเป็นร้อยละ 68.66 ของจำนวนแรงงานทั้งหมด รองลงมาคือ จังหวัดสุราษฎร์ธานี และชลบุรี เนื่องจาก จังหวัดเหล่านี้ เป็นแหล่งวัตถุดิบที่สำคัญ และเป็นที่ตั้งที่มีการขนส่งสะดวก โดยเฉพาะจังหวัดสงขลาที่มีโรงงานมากที่สุด เพราะมีการย้ายฐานการผลิต จากต่างประเทศ 2.ปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการตั้งโรงงานอุตสาหกรรมถุงมือยางมากในภาพรวม ได้แก่ การขนส่ง วัตถุดิบ สาธารณูปโภค และแรงงาน เมื่อพิจารณาเป็นรายภาคพบว่า ภาคใต้ให้ความสำคัญกับปัจจัยด้านแรงงานมากที่สุด เนื่องจากโรงงานผลิต ถุงมือยางในภาคใต้ส่วนใหญ่เป็นโรงงานที่มีการย้ายฐานการผลิตจากต่างประเทศ และมีขนาดใหญ่ จึงให้ความสำคัญกับจำนวนแรงงาน ในขณะเดียวกันยังเป็นแหล่ง วัตถุดิบที่สำคัญ สำหรับปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการตั้งโรงงานมากที่สุด ในภาคกลาง คือ การขนส่ง เนื่องจากโรงงานในภาคนี้ต้องใช้วัตถุดิบ จากภูมิภาคอื่นเป็นหลัก ในขณะเดียวกันภาคกลางยังมีระบบสาธารณูปโภคที่สมบูรณ์ มากกว่าภูมิภาคอื่น และปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการตั้งโรงงานในภาคตะวันออก คือ การขนส่งโดยเฉพาะการขนส่งสินค้าจากโรงงานไปยังตลาดต่างประเทศ นอกจากนี้ยังเป็นแหล่งวัตถุดิบที่สำคัญอีกแห่งหนึ่งของประเทศ 3.ปัญหาด้านที่ตั้งของอุตสาหกรรมถุงมือยางมากในภาพรวม คือ ปัญหาด้าน วัตถุดิบ ทั้งในเรื่องของคุณภาพและราคา เมื่อพิจารณาเป็นรายภาคพบว่า ผู้ประกอบการในภาคใต้ประสบปัญหาการขาดแคลนแรงงานฝีมือ แนวทางแก้ไข คือ การขอความร่วมมือกับสถาบันการศึกษา เพื่อพัฒนาบุคลากรในสาขาวิชานี้ ในส่วนของภาคกลางปัญหาของโรงงานคือ การตั้งอยู่ไกลจากแหล่งวัตถุดิบ ผู้ประกอบการใช้วิธีการบริหารการจัดซื้อวัตถุดิบ ส่วนผู้ประกอบการใน ภาคตะวันออกประสบปัญหาด้านสาธารณูปโภคมากที่สุด คือปัญหาน้ำใช้มีปริมาณไม่ เพียงพอ แนวทางแก้ปัญหานี้ คือ การหาแหล่งน้ำสำรองและการจัดซื้อจาก แหล่งอื่น