การวิจัยครั้งนี้มีจะประสงค์เพื่อศึกษาถึงการให้ความหมายของคำว่าผู้สูง อายุหรือคนเฒ่าคนแก่ในสังคมโซ่งตลอดจนการรับรู้ความชราของผู้เฒ่าลาวโซ่ง และเพื่อศึกษาถึงสถานภาพและบทบาทของผู้สูงอายุทั้งในครัวเรือนและในชุมชน และเพื่อศึกษาถึงลักษณะทางวัฒนธรรมแบบลาวโซ่งที่ส่งผลกระทบกับสถานภาพและ บทบาทของผู้เฒ่าลาวโซ่ง กลุ่มที่ศึกษาคือ ผู้สูงอายุทั้งชายและหญิงลาวโซ่ง ที่บ้านเนินหว้า ตำบลกง อำเภอไกรลาศ จังหวัดสุโขทัย โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ และการเข้าไปสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม เป็นระยะเวลา 1 ปี 6 เดือน ระเบียบวิธีวิจัย ประกอบด้วย 1) แนวคำถามในการสัมภาษณ์อย่างไม่เป็น ทางการ 2) เทปบันทึกเสียงและกล้องถ่ายรูป การวิเคราะห์ข้อมูลแยกเป็น 2 ส่วน คือส่วนที่เกี่ยวกับคำจำกัดความของ คำว่าผู้สูงอายุ ใช้กรอบแนวคิดสถานภาพและบทบาทของ อาจารย์ สุพัตรา สุภาพ มาอธิบายและทำการวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ ผลการวิจัยพบว่า 1. คำว่า ผู้สูงอายุ ในภาษาลาวโซ่ง เรียกว่า "คนเฒ่า" หรือ "คนเถ่า" หมายถึง บุคคลผู้ที่มีบทบาทและหน้าที่สำคัญในการประกอบพิธีกรรมเกี่ยวกับ ผีบรรพบุรุษและเป็นบุคคลที่มีคุณค่าในด้านการรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของ ลาวโซ่งไว้ 2. เนื่องจากสังคมโซ่งเป็นสังคมประเพณีวัฒนธรรมที่ให้ความสำคัญกับ พิธีกรรมเกี่ยวกับผีบรรพบุรุษที่มีผู้สูงอายุลาวโซ่งเป็นผู้ที่มีบทบาทในการ ประกอบพิธีกรรมจึงทำให้ผู้สูงอายุมีความสำคัญและมีสถานภาพที่สูงตามไปด้วย 3. บทบาทของผู้เฒ่าลาวโซ่งที่พบ คือ บทบาทในฐานะหัวหน้าครัวเรือนและ การตัดสินใจในครอบครัว บทบาทในการแบ่งเบาภาระภายในบ้าน บทบาทในการให้คำปรึกษา และเป็นที่พึ่งทางใจแก่บุตรหลาน บทบาทในการตัดสินใจในครอบครัวและอำนาจในการ ปกครอง บทบาทด้านการศึกษา บทบาทด้านศาสนา บทบาทด้านการอนุรักษ์วัฒนธรรม และประเพณี บทบาทในการถ่ายทอดความรู้และวัฒนธรรม