วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการให้ มีกฎหมายประกันความรับผิดของแพทย์อันเกิดจากการรักษาพยาบาลผู้ป่วย หากแพทย์ ได้กระทำโดยประมาทเลินเล่อในการรักษาพยาบาลทำให้เกิดความเสียหายกับผู้ป่วย เพื่อที่ผู้ป่วยจะได้รับการชดใช้เยียวยาหรือบรรเทาผลร้ายอันเนื่องมาจากการ กระทำโดยประมาทเลินเล่อของแพทย์ ตลอดจนหาแนวทางมาตรการในการแก้ไขปรับปรุง ส่งเสริมเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการคุ้มครองแพทย์ และผู้ป่วยเพื่อให้สอดคล้อง กับสถานการณ์ปัจจุบัน จากการศึกษา พบว่า การทำการรักษาพยาบาลของแพทย์ต่อผู้ป่วยมีความเสี่ยง ต่อความรับผิดที่จะต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนให้แก่ผู้ป่วย ซึ่งแพทย์เองก็ยอม รับแต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับผู้ป่วยนั้น บางครั้งก็มีมากจนแพทย์ผู้กระทำผิด ไม่สามารถชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ผู้ป่วยได้ ผู้ประกอบวิชาชีพแพทย์ ถึงแม้จะอยู่ภายใต้ระเบียบข้อบังคับของแพทยสภา แต่ภายใต้ ข้อบังคับของแพทยสภานั้นเป็นเพียงข้อบังคับว่าด้วยการรักษาจริยธรรมแห่งผู้ประกอบวิชาชีพ เวชกรรมหรือแพทย์ในการรักษาผู้ป่วยเท่านั้น มิได้มีบทบาทในการคุ้มครองผู้ป่วยที่ได้รับความ เสียหายจากการกระทำการรักษาพยาบาลที่ผิดพลาดที่ประมาทเลินเล่อของแพทย์ รวมถึงการ ชดใช้เยียวยาและบรรเทาความเสียหายอันเกิดกับผู้ป่วยได้ ดังนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องศึกษาถึงความเป็นไปได้ในการให้มีบท บัญญัติของกฎหมายว่าด้วยเรื่องการให้ความคุ้มครอง การชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้ ป่วยผู้ซึ่งได้รับผลร้ายจากการกระทำโดยประมาทเลินเล่อของแพทย์ให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาข้อพิพาทอันอาจกลายเป็นคดีความขึ้นสู่ศาลต่อไปในอนาคต การวิเคราะห์การบังคับใช้กฎหมายประกันความรับผิดในทางละเมิดของผู้ ประกอบวิชาชีพแพทย์นี้ พบว่า ปัจจุบันแพทย์มี 2 ประเภทคือ แพทย์ที่ทำงานใน โรงพยาบาลของรัฐที่เป็นข้าราชการกับแพทย์ที่ทำงานในโรงพยาบาลเอกชน ซึ่งแพทย์ทั้งสองประเภทนี้มีโอกาสที่จะทำการรักษาพยาบาลที่ผิดพลาดก่อให้เกิด ความเสียหายแก่คนไข้มากพอๆ กัน จึงเห็นสมควรที่จะต้องให้แพทย์ทำประกันความ เสี่ยงไม่ว่าแพทย์ที่ทำงานในโรงพยาบาลของรัฐหรือโรงพยาบาลเอกชน และควรจะ ทำประกันภัยภายใต้ระบบกองทุนประกันความเสี่ยงอันเกิดจากการประกอบวิชาชีพ แพทย์ (เวชกรรม) มากกว่าที่จะอยู่ภายใต้ระบบของบริษัทประกันภัยที่เอกชนจัดตั้งกันขึ้นมา