วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาโครงสร้างหนี้ต่างประเทศของ ภาครัฐบาลและเอกชน (2) ศึกษาปัจจัยที่กำหนดการไหลเข้าของทุนต่างประเทศสู่ไทย (3) ศึกษาขนาดของความสัมพันธ์ของดัชนีที่ชี้ถึงภาวะวิกฤติของหนี้ต่างประเทศและ วิเคราะห์ค่าดัชนีและความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีที่ชี้ถึงความสามารถในการชำระหนี้ ต่างประเทศในช่วงปี พ.ศ.2524-2539 โดยในส่วนของการวิเคราะห์ค่าดัชนีและความ สัมพันธ์ระหว่างดัชนีนั้นได้ใช้วิธีวิเคราะห์ปัจจัย (Factor Analysis) และสกัดปัจจัย โดยวิธีองค์ประกอบหลัก (Principle Component) ในการประมาณการ ผลจากการศึกษาพบว่า โครงสร้างหนี้ต่างประเทศของไทยตลอดระยะเวลา 16 ปี ได้มีการเปลี่ยนแปลงค่อนข้างมากโดยในช่วงหลังจากปี พ.ศ.2530 เป็นต้นมา ส่วนใหญ่ ได้เปลี่ยนจากภาครัฐบาลที่มีหนี้ต่างประเทศสูงสุดเป็นภาคเอกชนแทนโดยเฉพาะเมื่อ รัฐบาลอนุญาตให้ธนาคารพาณิชย์เปิดธุรกรรมกิจการวิเทศธนกิจได้ และเมื่อศึกษาถึง ปัจจัยการไหลเข้าของทุนต่างประเทศสู่ไทยพบว่า ปัจจัยที่สำคัญที่ดึงดูดเงินทุนได้แก่ ส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ย ภาวะเศรษฐกิจของประเทศ ภาวะการเมือง นโยบายการเงิน อัตราแลกเปลี่ยน และผลการจัดอันดับความน่าเชื่อถือ ผลจากการวิเคราะห์ค่าดัชนีพบว่าขนาดของความสัมพันธ์ระหว่างดัชนีที่สำคัญที่ชี้ ถึงภาวะวิกฤติหนี้ต่างประเทศได้แก่ ขนาดของความสัมพันธ์ระหว่างอัตราการเติบโตของ หนี้ต่างประเทศโดยรวมกับยอดหนี้ต่างประเทศระยะสั้นต่อยอดหนี้ต่างประเทศโดยรวม ซึ่งมีขนาดความสัมพันธ์เท่ากับร้อยละ 60.4 ในลักษณะเกื้อกูล และขนาดของความสัมพันธ์ ระหว่างอัตราการเติบโตของหนี้ต่างประเทศโดยรวมกับอัตราการเติบโตของรายได้จาก การส่งออก ซึ่งมีขนาดของความสัมพันธ์เท่ากับร้อยละ 6.3 ในลักษณะหักล้างกัน และเมื่อ นำดัชนีทั้ง 16 ตัว มาวิเคราะห์ผ่านขบวนการวิเคราะห์ปัจจัย (Factor Analysis) พบว่าความสัมพันธ์ระหว่างอัตราการเติบโตของหนี้ต่างประเทศโดยรวมกับอัตราการเติบโต ของรายได้จากการส่งออกมีลักษณะหักล้างกัน แทนที่จะเกื้อกูลกันตามการศึกษาของ Dhonte และในช่วงที่ผ่านมาประเทศไทยประสบกับภาวะการขาดดุลการค้าที่เรื้อรัง มีการนำเข้าสินค้าที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อภาคการผลิตเป็นจำนวนมาก มีการกระจายประเภท สินค้าออกค่อนข้างน้อยและมีการพึ่งพาเงินทุนระยะสั้นเป็นจำนวนมาก ซึ่งจากเหตุผล ดังกล่าวทำให้ความสามารถในการชำระหนี้ต่างประเทศของไทยอยู่ในเกณฑ์ที่อยู่ในขั้น อันตรายเป็นอย่างมาก