ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจที่สำคัญชนิดหนึ่งของประเทศไทย แต่ในอดีตยางพารา มีผลผลิตต่อไร่ต่ำ ซึ่งรัฐบาลได้เห็นความสำคัญของปัญหา จึงได้ประกาศใช้พระราชบัญญัติ กองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง พ.ศ.2503 และให้มีสำนักงานเรียกว่าสำนักงานกองทุน สงเคราะห์การทำสวนยาง เพื่อทำหน้าที่ช่วยเหลือชาวสวนยางโดยมีภารกิจหลักคือการให้ การสงเคราะห์การปลูกแทนเพื่อปลูกยางพันธุ์ดีทดแทนยางพันธุ์พื้นเมือง และในปัจจุบัน ต้นยางที่ปลูกแทนนี้สามารถเปิดกรีดได้มากขึ้น ส่งผลให้ผลผลิตต่อไร่ของยางพารามีแนวโน้ม สูงขึ้นตลอด แต่ในการดำเนินการดังกล่าว สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง จะต้องใช้ค่าใช้จ่ายไปเป็นจำนวนมาก การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ผลตอบแทนทางสังคมที่เกิดจากการลงทุนของรัฐบาลในการสงเคราะห์การปลูกแทนของ สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง และศึกษาสัดส่วนการกระจายของผลตอบแทน ที่เกิดขึ้นไปสู่ผู้ผลิตและผู้บริโภค การศึกษาได้วิเคราะห์ค่าใช้จ่ายและผลตอบแทนที่เกิดจากการดำเนินการโดยการ หาค่ามูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) และอัตราส่วนของผลตอบแทนต่อค่าใช้จ่าย (B-C ratio) และศึกษาการกระจายของผลตอบแทนทางสังคมที่ผู้ผลิตและผู้บริโภคได้รับโดยการคำนวณ พื้นที่ใต้กราฟ ซึ่งได้มาจากการหาค่าความยืดหยุ่นของอุปสงค์และอุปทานของยางพารา โดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิในช่วงปี พ.ศ.2505 ถึงปี พ.ศ.2538 ที่เก็บรวบรวมไว้โดยหน่วยงาน ราชการ ผลการศึกษาการกระจายผลตอบแทนทางสังคมที่เกิดขึ้น ปรากฎว่ามีการกระจาย ไปสู่ผู้บริโภคมากกว่าผู้ผลิตคือผู้บริโภคได้รับร้อยละ 68 และผู้ผลิตได้รับร้อยละ 32 ผลการศึกษาผลตอบแทนทางสังคมที่เกิดจากการลงทุนของรัฐบาลในการสงเคราะห์ การปลูกแทนของสำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง ปรากฎว่า ณ อัตราคิดลดร้อยละ 12 (ตามที่สาขาธนาคารโลกประจำประเทศไทย เคยกำหนดไว้ว่า อัตราส่วนลดสำหรับ ประเทศไทยควรจะเท่ากับร้อยละ 12) มูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) มีค่าเท่ากับ 29,866.88 ล้านบาท และอัตราส่วนของผลตอบแทนต่อค่าใช้จ่าย (B-C ratio) มีค่าเท่ากับ 17.25 และแม้จะมีการเพิ่มค่าใช้จ่าย อัตราผลตอบแทนทางสังคมก็เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ซึ่ง สามารถสรุปได้ว่าการดำเนินการสงเคราะห์การปลูกแทนของสำนักงานกองทุนสงเคราะห์ การทำสวนยาง มีความคุ้มค่าในการลงทุน