การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทางสังคมและจิตวิทยาที่สัมพันธ์ กับพฤติกรรมการเสพยาบ้าของเยาวชนและปัจจัยที่มีผลต่อการจำแนกพฤติกรรมการเสพยาบ้า และไม่เสพยาบ้าในเยาวชน โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นเยาวชนชายและหญิง ที่กระทำความผิด ในคดียาบ้าและเสพยาบ้า ในสถานฝึกอบรมเด็กและเยาวชนบ้านอุเบกขา และสถานฝึกและ บรมเด็กและเยาวชนบ้านปรานี จำนวน 100 คน และกลุ่มนักเรียนชายและหญิงที่ไม่เสพ ยาเสพติด ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 สังกัดกรมสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 100 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการวิเคราะห์จำแนกกลุ่ม แบบมีขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่า ตัวแปร 6 ตัวแปร การมีเพื่อนสนิทที่เสพยาบ้า ทัศนคติต่อการ เสพยาบ้า การเห็นคุณค่าในตนเอง ความก้าวร้าว การควบคุมตนเอง และความสัมพันธ์กับ มารดา มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการเสพยาบ้า และสามารถจำแนกเยาวชนที่มีพฤติกรรม การเสพยาบ้า และไม่เสพยาบ้าได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .0001 โดยการมีเพื่อน สนิทที่เสพยาบ้า และความก้าวร้าว มีความสัมพันธ์ทางด้านบวกกับพฤติกรรมการเสพยาบ้า ส่วนทัศนคติต่อการเสพยาบ้า การเห็นคุณค่าในตนเอง การควบคุมตนเอง และความสัมพันธ์ กับมารดา มีความสัมพันธ์ทางด้านลบกับพฤติกรรมการเสพยาบ้า และจากตัวแปรทั้ง 6 ตัว มีตัวแปรที่มีอิทธิพลสำคัญต่อการจำแนกกลุ่มที่มีพฤติกรรมการเสพยาบ้า และไม่เสพยาบ้า 4 ตัวแปร ได้แก่ การมีเพื่อนสนิทที่เสพยาบ้า ทัศนคติต่อการเสพยาบ้า การเห็นคุณค่าใน ตนเองและความก้าวร้าว