หลักการปกครองท้องถิ่นที่สำคัญที่สุด คือ การกระจายอำนาจปกครองจากรัฐบาลไปสู่ ท้องถิ่น โดยให้อำนาจแก่ท้องถิ่นในการปกครองตนเองอย่างเป็นอิสระ ปราศจากการควบคุม ของรัฐบาลกลางตามสมควร โดยเฉพาะความเป็นอิสระทางด้านการคลัง เนื่องจากภาระกิจหน้าที่ของท้องถิ่นมีอยู่มาก ไม่ว่าจะเป็นการดูแลรักษาความสงบ เรียบร้อยในท้องถิ่น หรือการจัดให้มีสาธารณูปโภค สาธารณูปการทั้งหลายในท้องถิ่น ท้องถิ่นจึงจำเป็นต้องมีรายได้เพียงพอที่จะจัดหาทรัพยากรในการจัดบริการสาธารณะให้แก่ ประชาชนได้ แต่โดยที่ปัจจุบันเงินรายได้ที่จัดเก็บในท้องถิ่นยังไม่เพียงพอต่อภาระหน้าที่ ของท้องถิ่นที่เพิ่มมากขึ้น ท้องถิ่นต่างๆ ยังต้องพึ่งเงินอุดหนุนจากรัฐบาลกลางในแต่ละปี เป็นเงินจำนวนมาก คิดเป็นสัดส่วนแล้วถึงประมาณเกือบ 1 ใน 5 ของรายได้ของท้องถิ่น ทั้งหมด และนี่เองที่เป็นเหตุให้ท้องถิ่นขาดความเป็นอิสระอย่างแท้จริง เพราะต้องถูก ควบคุมการใช้จ่ายเงินจากรัฐบาลกลางเจ้าของเงินอุดหนุนนั้น ความจริงแล้วองค์การปกครองท้องถิ่น มีที่มาของรายได้หลายทางด้วยกัน โดยเฉพาะ ภาษีโรงเรือนและที่ดิน จัดว่าเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญที่สุดแหล่งหนึ่งของท้องถิ่น แต่ เนื่องจากกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการจัดเก็บค่อนข้างจะล้าสมัย เพราะประกาศใช้บังคับ มาตั้งแต่ ปี 2475 โดยมีการแก้ไขน้อยมาก จึงมีความบกพร่องไม่ทันสมัยปรากฎอยู่ในกฎหมาย และนี่เองที่เป็นสาเหตุที่ทำให้ท้องถิ่นจัดเก็บรายได้ไม่เพียงพอต่อภาระหน้าที่ตามที่ กฎหมายกำหนด นอกจากข้อบกพร่องของกฎหมายดังกล่าวแล้ว ผู้วิจัยยังพบว่ายังมีสาเหตุอีกหลายประการ ที่เป็นเหตุให้ท้องถิ่นจัดเก็บรายได้ได้น้อย ซึ่งผู้วิจัยได้ศึกษาและวิเคราะห์ให้เห็นสภาพ ปัญหาต่างๆ และได้เสนอแนะแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขไว้ ซึ่งหากมีการดำเนินการ ตามข้อเสนอแนะดังกล่าว ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น และจะเป็นการพัฒนารายได้ ของท้องถิ่นจนสามารถมีอิสระในทางการคลัง อันจะทำให้ท้องถิ่นมีอิสระในทางการคลัง อันจะทำให้ท้องถิ่นมีอิสระในการปกครองตนเองได้อย่างแท้จริง