ประเทศไทยและมาเลเซีย เป็นประเทศเพื่อนบ้านที่มี ชายฝั่งทะเลประชิดติดกันถึงสองด้าน แต่ในการอ้างสิทธิเหนือ เขตเศรษฐกิจจำเพาะเมื่อประเทศทั้งสองไม่สามารถตกลงกำหนด แบ่งเขตเศรษฐกิจจำเพาะระหว่างกันได้ แต่ละประเทศจึงได้ ประกาศอ้างสิทธิฝ่ายเดียว (Unilateral Act) โดยต่างคำนึงถึง ประโยชน์สูงสุดเท่าที่ประเทศของตนจะอ้างสิทธิได้ (Maximum Claims) ประกอบกับในทางปฏิบัติเมื่อพิจารณาจากการประกาศอ้างสิทธิและ กฎหมายภายในที่เกี่ยวข้องของทั้งสองประเทศแล้ว พอสรุปได้ว่า ต่างได้ถือเอาทะเลบริเวณเขตพื้นที่พัฒนาร่วม (Joint Development Area) เป็นเขตเศรษฐกิจจำเพาะของตน จนเกิดเป็นเขตทับซ้อน ของเขตเศรษฐกิจจำเพาะระหว่างกันขึ้น ในลักษณะที่คร่อมทับซ้อน กันอยูกับเขตพื้นที่พัฒนาร่วมมีเนื้อที่ประมาณ 7,300 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่บริเวณอ่าวไทย ซึ่งทั้งสองประเทศได้เคยมีการตกลงแก้ไข ปัญหาความขัดแย้งระหว่างกันด้วยการแสวงประโยชน์ร่วมกันจาก ทรัพยากรธรรมชาติไม่มีชีวิตบริเวณดังกล่าวมาแบ่งปันกันอย่าง เป็นธรรม แต่ภายใต้ระบบกฎหมายของเขตเศรษฐกิจจำเพาะนั้น เมื่อประเทศทั้งสองได้กล่าวอ้างสิทธิ โดยถือว่าเขตทับซ้อนของ เขตเศรษฐกิจจำเพาะเป็นของตนแต่เพียงฝ่ายเดียว และได้มี การก่อตั้งทรัพยสิทธิเหนือทรัพยากรธรรมชาติที่มีชีวิตและไม่มี ชีวิตในเขตทับซ้อนดังกล่าว อีกทั้งยังได้มีการออกกฎหมายที่ เกี่ยวข้องมาเพื่อรองรับและดำเนินการบังคับให้เป็นไปตาม สิทธิของตนโดยไม่คำนึงและเคารพต่อสิทธิที่อีกฝ่ายมีร่วมอยู่ ด้วย จนเกิดเป็นปัญหาความขัดแย้งจากการอ้างสิทธิในกรณี ต่างๆ ขึ้น ซึ่งนอกจากจะกระทบต่อความสัมพันธ์อันดีที่ ประเทศทั้งสองมีต่อกันมาช้านานแล้ว ยังเป็นอุปสรรคต่อการ แสวงหาและพัฒนาการใช้ประโยชนจากทะเลของทั้งสองประเทศ อีกด้วย วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ จึงมีวัตถุประสงค์สำคัญในการศึกษา ถึงแนวทางแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง จากการอ้างสิทธิเหนือ เขตทับซ้อนของเขตเศรษฐกิจจำเพาะระหว่างประเทศทั้งสอง โดยพบว่าแนวทางแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เหมาะสมกับความ สัมพันธ์อันดีของสองประเทศ ควรมีจุดมุ่งหมายเพื่อความร่วมมือ กันพัฒนาเกี่ยวกับเขตทับซ้อนของเขตเศรษฐกิจจำเพาะ โดย คู่กรณีควรดำเนินการเจรจาทำข้อตกลงระหว่างกันเป็นสัญญา ทวิภาคี (Bilateral Agreement) ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ การเคารพต่อสิทธิที่แต่ละฝ่ายมีอยู่ในเขตทับซ้อนของเขต เศรษฐกิจจำเพาะอย่างเป็นธรรม ซึ่งในปัจจุบันพบว่ามี เพียงบันทึกข้อตกลงที่เชียงใหม่ พ.ศ.2522 (1979) เกี่ยวกับ การแสวงประโยชน์ร่วมกันจากทรัพยากรธรรมชาติ ไม่มีชีวิต ประเภทก๊าซธรรมชาติ และน้ำมันเท่านั้น ที่มีความสอดคล้อง กับแนวทางดังกล่าว ส่วนปัญหาความขัดแย้งในกรณีอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำประมงในเขตทับซ้อนของเขต เศรษฐกิจจำเพาะ ยังคงเป็นปัญหาความขัดแย้งที่ไม่สามารถ แก้ไขให้ยุติไปได้ ซึ่งในกรณีนี้ได้ศึกษาถึงแนวทางแก้ไขปัญหา จากประสบการณ์ของต่างประเทศ พบว่าประเทศทั้งสองควร เจรจาทำข้อตกลงกำหนดให้เขตทับซ้อนดังกล่าวเป็นเขตพื้นที่ พัฒนาร่วมทางการประมง โดยกำหนดให้มีคณะกรรมการร่วม ทางการประมง ซึ่งประกอบด้วยตัวแทนของทั้งสองประเทศ มาจัดการดูแลให้เป็นตามสิทธิที่แต่ละฝ่ายมีอยู่อย่างเป็นธรรม