การวิเคราะห์เชิงภูมิศาสตร์ ต่ออุตสาหกรรมการ ท่องเที่ยว ในจังหวัดสงขลา เป็นเรื่องหนึ่งที่กำลังได้รับ ความสนใจในประเทศไทยในปัจจุบัน วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ ได้พยายามที่จะพิสูจน์ถึงภูมิศาสตร์นันทนาการและลักษณะ พิเศษเฉพาะของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในจังหวัดสงขลา ศึกษาถึงการขยายตัวของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว โดยการ ใช้วิธีวิเคราะห์เชิงภูมิศาสตร์ วิธีวิเคราะห์เชิงสถิติ พรรณนา และแบบสอบถามจำนวน 300 ฉบับ มาเป็นเครื่องมือ ในการศึกษา ผลการศึกษาได้ข้อค้นพบดังต่อไปนี้ 1. จังหวัดสงขลา มีลักษณะที่ตั้ง เป็นไปตามทฤษฎี ของแฮริสและอัลแมน คือ ทฤษฎีแบบหลายศูนย์กลาง ยิ่งกว่านั้น นิเวศน์ภูมิทัศน์ของจังหวัดสงขลา ครอบคลุมแหล่งทรัพยากร นันทนาการกลางแจ้งสำหรับนักท่องเที่ยวแบ่งออกเป็น 4 ประเภท ได้แก่ 1) ทรัพยากรประเภทธรรมชาติ 2) ทรัพยากร ประเภทสถาปัตยกรรม ศาสนสถาน และประวัติศาสตร์ 3) ทรัพยากร ประเภทวัฒนธรรม ประเพณี และ 4) ทรัพยากรประเภทการ หัตถกรรมท้องถิ่น จังหวัดสงขลาจัดเป็นจังหวัดหนึ่งที่มี ภูมิทัศน์สวยงามที่สุด และเป็นเมืองที่ดึงดูดความสนใจ โดยปรากฎว่า มีจำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นในแต่ละปี ด้วยเหตุนี้ อาจกล่าวได้ว่า ทรัพยากรธรรมชาติและการ พัฒนาสิ่งที่ดึงดูดใจทั้งปวง เป็น ต้นเหตุสำคัญ ที่กระตุ้น มนุษยชาติเดินทางท่องเที่ยว 2. การขยายตัวของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ในจังหวัดสงขลา ทำให้มีการใช้ที่ดินแบบผสมผสาน ซึ่งเกี่ยว ข้องกับขั้นทุติยภูมิและตติยภูมิของกิจกรรมทางเศรษฐกิจ จังหวัดสงขลา มีลักษณะการใช้ที่ดินโดยทั่วไปตรงกับทฤษฎี ของเบอร์เจสส์ หรือ ทฤษฎีวงแหวนซ้อน และทฤษฎีของ ฮอยท์ คือ ทฤษฎีรูปเสี้ยวหรือรูปลิ่ม ผู้วิจัยได้นำผลจาก การศึกษาจากข้อมูลแผนที่และรายงานของกรมพัฒนาที่ดิน ปี พ.ศ. 2530 มาเปรียบเทียบการแปลความหมายจาก ข้อมูลภาพถ่ายดาวเทียม ปี พ.ศ. 2537 พบว่า ในเขต จังหวัดสงขลา พื้นที่ทางกสิกรรมจะลดลง พื้นที่ชุมชนเมือง และพื้นที่อุตสาหกรรมการท่องเที่ยมจะเพิ่มขึ้น 3. การวิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถาม ผลการ วิเคราะห์อุปสงค์ของนักท่องเที่ยว พบว่า จังหวัดสงขลา มีการจัดเตรียมการบริการที่มีคุณภาพ มีการปรับปรุงสภาพ ภายในเมือง มีการจัดเตรียมที่พักอาศัย ความสะดวกสบายใน กิจกรรมต่าง ๆ และการเดินทางเข้าสู่แหล่งท่องเที่ยวที่ ประทับใจ ดังนั้น มาตรฐานของระบบอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ในจังหวัดสงขลา จะต้องมีการวางแผนให้มีการจัดการบริการ ในสิ่งจำเป็นและอุปสงค์แก่นักท่องเที่ยว 4. ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2530 ได้ปรากฎการส่งเสริม อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของประเทศไทย และความสัมพันธ์ ต่อกันเกิดขึ้นจากปฏิกิริยาของนักท่องเที่ยวและอุปทานต่าง ๆ ด้านธุรกิจ รัฐบาลไทย และชุมชนเจ้าของบ้านได้กระตุ้นความ สนใจในกิจกรรมทางเศรษฐกิจของภูมิภาค รัฐบาลไทย รัฐบาลท้องถิ่นและองค์การเอกชนของจังหวัดสงขลา ร่วมมือ กันพิจารณาปรับปรุงสภาพพื้นที่เมือง โดยการสร้างการขนส่ง และคมนาคม การพัฒนาโครงข่ายพื้นฐาน และสิ่งอำนวยความ สะดวกด้านการท่องเที่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กิจกรรมทาง เศรษฐกิจของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ทำให้มีคนอพยพย้าย ถิ่นเข้ามาหางานทำในจังหวัดสงขลาเพิ่มมากขึ้น ด้วยเหตุนี้ แนวโน้มของรายได้เฉลี่ยของชาวเมืองและผู้ย้ายถิ่นเพิ่ม มากขึ้นในแต่ละปี 5. ผู้วิจัยได้ศึกษาบทบาทขององค์การเอกชน ซึ่ง เกี่ยวพันกับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ผลปรากฎว่า รัฐบาล ท้องถิ่นและองค์การเอกชนมีความร่วมมือกัน เพื่อผลสัมฤทธิ์ ในด้านการขนส่ง โครงข่ายสาธารณูปโภค และสิ่งอำนวย ความสะดวกในการเดินทางเข้าไปถึงแหล่งต่าง ๆ สำหรับชาว เมืองและนักท่องเที่ยว บทบาทของภาคเอกชน จึงมีการลงทุน ในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเพิ่มมากขึ้นในแต่ละปี 6. วัตถุประสงค์สำคัญประการสุดท้ายของงานวิจัย คือ การผลิตแผนที่สำหรับการบริการแก่นักท่องเที่ยวทั้งภายในและ ภายนอกประเทศ ที่จะเข้ามาใช้บริการ ผู้วิจัยได้จัดทำแผนที่ การท่องเที่ยว (ภาพที่ 11) ซึ่งได้ให้รายละเอียดมากกว่า แผนที่ฉบับอื่น ๆ แผนที่การท่องเที่ยวในจังหวัดสงขลานี้ ได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับแหล่งทรัพยากรการท่องเที่ยว 4 ประเภท และการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยวเพื่อความสนุกสนาน เพลิดเพลินของนักท่องเที่ยว