การทำวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเพลงชุดเสภา ขับร้องโดย ครูศิริ วิชเวช เพลงชุดเสภาประกอบด้วย เพลงพม่าห้าท่อน, เพลงจระเข้หางยาว, เพลงสี่บท และ เพลงบุหลัน วัตถุประสงค์ของการทำวิจัย เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างทำนองร้อง กับเสียงวรรณยุกต์ในภาษาพูด, ศึกษาการเอื้อนและความสัมพันธ์ระหว่างเสียงลูกตกของ ทำนองร้องกับทำนองเพลง และศึกษาเทคนิคการขับร้อง ข้อมูลนี้ได้จากการบันทึกเทป และนำมาบันทึกเป็นโน้ตสากล ผลการศึกษามีดังนี้ 1. โครงสร้างของทำนองเพลง- เพลงพม่าห้าท่อน เป็นเพลงที่ขับร้องในบันไดเสียง โด และมีบางวรรค เพลงในช่วงสั้น ๆ ที่ขับร้องในบันได้เสียง ซอล- เพลงจระเข้หางยาวท่อน 1 เป็นเพลงที่ขับร้องในบันไดเสียง โด ท่อน 2 และท่อน 3 ขับร้องในบันไดเสียง ฟา- เพลงสี่บท ส่วนใหญ่ขับร้องในบันไดเสียง โด มีบางช่วงสั้น ๆ ที่มีการ เปลี่ยนเป็นบันไดเสียง ฟา และ ซอล- เพลงบุหลัน เป็นเพลงที่ขับร้องในบันไดเสียง ฟา ทั้งหมด 2. คำร้อง จากการศึกษาพบว่า เมื่อออกเสียงคำร้องเป็นทำนอง จะมีความสัมพันธ์ กับเสียงวรรณยุกต์ในภาษาพูดในลักษณะของการดำเนินทำนองที่เคลื่อนที่ไปในแนวเดียว กันเป็นส่วนใหญ่ ยกเว้นบางคำที่ต้องการร้องให้ตรงกับเสียงลูกตก 3. การเอื้อน- เอื้อนท้ายคำ เป็นการเอื้อนที่ให้ตรงกับเสียงลูกตก- เอื้อนระหว่างคำ เป็นการเอื้อนสั้น ๆ ที่อยู่ระหว่างคำร้อง- เอื้อนอิสระ เป็นการเอื้อนที่ใช้ทักษะแสดงให้เห็นถึงความสามารถของผู้ ขับร้อง การเอื้อนนี้ลูกตกของทำนองเอื้อนจะตรงกับลูกตกของทำนองเพลง แต่ทิศทางของทำนองอาจแตกต่างกัน 4. เทคนิคการขับร้อง ที่เป็นคำร้อง และที่เป็นเอื้อนใช้เทคนิคดังนี้- ผันเสียง คือการทำเสียงให้สูงขึ้น- กระทบคำ คือการขับร้อง 1 พยางค์ เป็นหลายโน้ต- อมเสียง คือการขับร้องที่มีตัวสะกดอยู่ในมาตรา แม่กม และคำที่ใช้สระอำ- กระทบเสียง คือการเอื้อนที่ใช้หลายเสียงหลายตัวโน้ต- เสียงปริบ คือการสะดุดเสียงสั้น ๆ ในตอนท้าย- เสียงครั่น คือการทำเสียงให้สั่นสะเทือน