ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อการชักนำให้เกิดโพลีพลอยด์ ในมะเขือเทศ เพซเซทเตอร์ 490 โดยใช้สารโคลซิซิน 2 ซิธี คือ แช่เมล็ดที่ฟอกฆ่าเชื้อแล้วในารละลายโคลซิซินที่มีความเข้มข้นร้อยละ 0.05 0.1 และ 0.4 เป็นเวลา 3 วัน แล้วนำเมล็ดวางบนอาหาร MS อีกวิธีหนึ่งโดยการเพาะเลี้ยงตาข้างในอาหาร MS ดัดแปลงโดยการเติม BA 1 มิลลิกรัมต่อลิตร (MSB1) เป็นเวลานาน 7 วัน แล้วถ่ายสู่อาหาร MSB1 ที่สารโคลซิซินความเข้มข้นร้อยละ 0.05 และ 0.1 ทั้งอาหารแข็ง และอาหารเหลว แล้วนำไปเลี้ยงที่อุณหภูมิ 25 - 2 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 3 วัน ต่อจากนั้นย้ายเนื้อเยื่อ สู่อาหารเดิม คือ MSB1 ที่ไม่มีสารโคลซิซินเพื่อชักนำให้เกิดต้น และ ย้ายไปเพาะเลี้ยงในอาหาร MSB 0.1 เพื่อชักนำให้เกิดราก การศึกษา โครโมโซมจากปลายรากและปลายยอด พบว่าต้นโพลีพลอยด์ มีร้อยละ 50.4 และ 41.66 ตามลำดับ และต้นที่ได้มีลักษณะเป็นโคเมอรา สารโคลซิซินสามารถชักนำให้ตาข้างเกิดโพลีพลอยด์ได้มากกว่าเมล็ด และการใช้สารโคลซิซินที่มีความเข้มข้นร้อยละ 0.1 ในอาหารเหลว ที่เพาะเลี้ยงที่อุณหภูมิ 4 องศาเซลเซียส ชักนำให้เกิดโพลีพลอยด์ ได้มากที่สุด ต้นโพลีพลอยด์ที่ได้มีขนาดใบขนาดดอก และขนาดผล ใหญ่กว่าต้นดิพลอยด์ นอกจากนี้จำนวนและการกระจายตัวของคลอโรพลาสต์ ในเซลล์คุมของต้นโพลีพลอยด์แตกต่างจากต้นดิพลอยด์ เมื่อศึกษาคุณภาพ ผลของมะเขือเทศ พบว่าต้นโพลีพลอยด์มีปริมาณกรดแอสคอบิคสูงกว่า ต้นดิพลอยด์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติแต่ปริมาณกรดในน้ำคั้นและปริมาณ น้ำตาลรีดิวซิงจากผลมะเขือเทศต้นโพลีพลอยด์และต้นดิพลอยด์ไม่มี ความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (เกี่ยวกับสูตรให้ดูที่ตัวเล่ม)