ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาตัวชี้นำในคอมพิวเตอร์ช่วยสอน ที่มีต่อความสามารถในการอ่านแบบภาพฉายของนักเรียนที่มีความถนัด ด้านมิติสัมพันธ์ต่างกันผู้วิจัยได้นำแบบทดสอบวัดความถนัดด้านมิติสัมพันธ์ ไปทดสอบกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนสุวรรณสุทธารามวิทยา กรุงเทพมหานคร จำนวน 256 คน เพื่อแบ่งนักเรียนออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีความถนัดด้านมิติสัมพันธ์สูง (ตั้งแต่เปอร์เซนต์ไทล์ที่ 70 ขึ้นไป) และกลุ่มที่มีความถนัดด้านมิติสัมพันธ์ต่ำ (ตั้งแต่เปอร์เซนต์ ไทล์ที่ 30 ลงมา) โดยสุ่มมากลุ่มละ 60 คน แล้วสุ่มในแต่ละกลุ่มออกเป็น 3 กลุ่ม ๆ ละ 20 คน ตามประเภทของตัวชี้นำ 3 แบบ คือ การชี้นำ โดยการกระพริบเส้นรอบรูป การชี้นำโดยการพิมพ์ลายพื้น และการชี้นำ โดยใช้เส้นดึงภาพ ให้นักเรียนจากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องการอ่านแบบภาพฉายเมื่อเรียนจบบทเรียนแล้วทำแบบทดสอบทันที พบว่านักเรียนที่เรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีการชี้นำต่างกัน มีความสามารถในการอ่านแบบภาพฉายไม่แตกต่างกัน นักเรียนที่มี ความถนัดด้านมิติสัมพันธ์สูง เมื่อเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน มีความสามารถในการอ่านแบบภาพฉายสูงกว่านักเรียนที่มี่ความถนัด ด้านมิติสัมพันธ์ต่ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 นักเรียนที่มี ความถนัดด้านมิติสัมพันธ์ต่างกัน เมื่อเรียนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน ที่มีการชี้นำต่างกันมีความสามารถในการอ่านแบบภาพฉายไม่แตกต่างกัน