ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียน ความคงทนในการเรียนรู้ ต่อการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนซ่อมเสริม โดยวิธีสอนแบบวรรณีกับวิธีสอนแบบปกติทั่วไป กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ไม่ผ่านเกณฑ์การประเมิน จุดประสงค์เชิงพฤติ กรรม แบ่งเป็น กลุ่มทดลองที่ 1 สอนซ่อมเสริมโดยผู้วิจัยตามวิธีสอนแบบวรรณี กลุ่มควบคุมที่ 1 สอนซ่อมเสริมโดยผู้วิจัยตามวิธีสอนแบบปกติทั่วไป กลุ่มทดลองที่ 2 สอนซ่อมเสริมโดยครูประจำการตามวิธีสอนแบบวรรณี กลุ่มควบคุม ที่ 2 สอนซ่อมเสริมโดยครูประจำการตามวิธีสอนแบบปกติทั่วไป เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แผนการสอนซ่อมเสริม และแบบฝึกหัดซ่อมเสริม ข้อสอบมาตรฐานวิชาคณิตศาสตร์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 แบบทดสอบ วัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ชั้นประถมศึกาษปีที่ 5 พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วนระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนซ่อมเสริม โดยผู้วิจัย ตามวิธีสอนแบบวรรณีกับวิธีสอนแบบปกติทั่วไป แตกต่างกัน ผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ระหว่างนักเรียนกลุ่ม ที่ได้รับการสอนซ่อมเสริมโดยครูประจำการ ตามวิธีสอนแบบวรรณี กับวิธีสอนแบบปกติทั่วไปแตกต่างกัน ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชา คณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนซ่อมเสริม โดยผู้วิจัยและครูประจำการรวมกันตามวิธีสอนแบบวรรณีกับวิธีสอนแบบปกติ ทั่วไปแตกต่างกัน ความคงทนในการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วน ระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนซ่อมเสริม โดยผู้วิจัยตามวิธีสอน แบบวรรณี กับวิธีสอนแบบปกติทั่วไป แตกต่างกัน ความคงทน ในการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์เรื่องเศษส่วน ระหว่างนักเรียน กลุ่มที่ได้รัขการสอนซ่อมเสริมโดยครูประจำการตามวิธีสอน แบบวรรณีกับวิธีสอนแบบปกติทั่วไป แตกต่างกัน ความคงทน ในการเรียนรู้วิชาคณิตศาสตร์ เรื่องเศษส่วนระหว่างนักเรียน กลุ่มที่ได้รับการสอนซ่อมเสริม โดยผู้วิจัยและครูประจำการรวมกัน ตามวิธีการสอนแบบวรรณี กับวิธีการสอนแบบปกติทั่วไป แตกต่างกัน