ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาระดับความรู้เกี่ยวกับ พิษภัยของการบริโภคอาหาร ที่มีสิ่งปนเปื้อน และการนำการรับรู้ เกี่ยวกับพิษของการบริโภคที่มีสิ่งปนเปื้อนไปใช้ในชีวิตประจำวัน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปที่ 3 โดยศึกษาเปรียบเทียบตามตัวแปร ด้าน เพศ อาชีพของผู้ปกครอง ระดับการศึกษาของผู้ปกครอง ฐานะทางเศรษฐกิจของผู้ปกครอง ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแหล่งข้อมูลข่าวสาร และเพื่อทราบความสัมพันธ์ระหว่าง การรับรู้เกี่ยงกับพิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน และการนำการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน ไปใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องมือที่ใช้ คือแบบสอบถามแบบมาตราส่วน ประเมินค่า กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในจังหวัดสมุทรปราการ จำนวน 373 คน เป็นชาย 199 คน เป็นหญิง 174 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบหลายขั้นตอน วิเคราะห์ข้อมูล โดยการใช้การทดสอบค่าที การทดสอบความแปรปรวนชนิ 1 ตัวประกอบ และการวิเคราะห์หาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ส่วนใหญ่มีระดับการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัย ของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อนอยู่ในระดับดี และการนำความรู้ เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อนไปใช้ในชีวิตประจำวัน อยู่ในระดับพอใช้ นักเรียนที่มีเพศต่างกัน มีการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัย ของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน และการนำการรับรู้เกี่ยวกับ พิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อนไปใช้ในชีวิตประจำวัน แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และ .05 ตามลำดับ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปึที่ 3 ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่า มีการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน และการนำการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน ไปใช้ในชีวิตประจำวันดีกว่า นักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 นักเรียนที่ผู้ปกครองมีอาชีพ ระดับการศึกษา ฐานะทางเศรษฐกิจที่ต่างกัน และนักเรียนที่มี แหล่งข่าวสารที่ต่างกัน มีการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหาร ที่มีสิ่งปนเปื้อนและการนำการรับรู้เกี่ยวกับพิษภัยของการบริโภคอาหาร ที่มีสิ่งปนเปื้อนไปใช้ในชีวิตประจำวัน ไม่แตกต่างกัน การรับรู้เกี่ยวกับ พิษภัยของการบริโภคอาหารที่มีสิ่งปนเปื้อน และการนำการรับรู้เกี่ยวกับ พิษภัยของการบริโภคที่มีสิ่งปนเปื้อนไปใช้ในชีวิตประจำวัน ของนักเรียนมีความสัมพันธ์กันเชิงนิมาน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .001 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.321