ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาการใช้สื่อการเรียน ของนักศึกษาทางไกลระดับมัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร และเพื่อเปรียบเทียบการใช้สื่อการเรียนของนักศึกษาทางไกล ระดับมัธยมศึกษาในะขตกรุงเทพมหานคร โดยจำแนกตามเพศ อายุ ระดับชั้น สถานภาพการสมรส และอาชีพ กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักศึกษาทางไกล 422 คน ที่พบกลุ่มในสถานที่ที่พบกลุ่มทั้งระดับ มัธยมศึกษาตอนต้น และมัธยมศึกษาตอนปลาย โดยผ่านการ ลงทะเบียนเรียนวิธีเรียนทางไกลในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2535 จำนวน 5 เขต ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ เป็นแบบสอบถาม แบบมาตราส่วนประมาณค่า แบบเลือกตอบ และ แบบปลายเปิด สถิติที่ใช้ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และการทดสอบค่าเอฟ สรุปได้ดังนี้ การใช้สื่อการเรียน ของนักศึกษาทางไกลระดับมัธยมศึกษาในเขตกรุงเทพมหานครอยู่ใน ระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาตามสื่อแต่ละประเภท ปรากฏว่ามีการ พบกลุ่มในระดับมาก มีการใช้สื่อสิ่งพิมพ์อยู่ในระดับปานกลางและ มีการใช้สื่อโสตทัศน์อยู่อยู่ในระดับน้อย นักศึกษาที่มีเพศต่างกัน มีการใช้สื่อการเรียนแตกต่างกัน แยกตามสื่อแต่ละประเภทพบว่า เพศชายมีการใช้สื่อโสตทัศน์มากกว่าเพศหญิง นอกนั้นไม่แตกต่างกัน นักศึกษาที่มีอายุต่างกัน มีการใช้สื่อการเรียนไม่แตกต่างกัน แยกตามนสื่อแต่ละประเภท ปรากฏกว่า นักศึกษาทางไกลอายุ 13-18 ปี มีการใช้สื่อโสตทัศน์มากกว่าอายุ 19-35 ปี นอกนั้นไม่แตกต่างกัน นักศึกษาที่มีระดับชั้นต่างกัน มีการใช้สื่อการเรียนไม่แตกต่างกัน แยกตามสื่อแต่ละประเภท ปรากฏว่านักศึกษาทางไกลระดับมัธยมศึกษาตอนต้น มีการใช้สื่อสิ่งพิมพ์มากกว่ามัธยมศึกษาตอนปลาย นักศึกษาที่มีสถานภาพสมรส ต่างกัน มีการใช้สื่อการเรียนไม่แตกต่างกัน เมือแยกตามสื่อแต่ละประเภท ไม่พบควมแตกต่างกัน นักศึกษาที่มีอาชีพต่างกัน มีการใช้สื่อการเรียน ไม่แตกต่างกัน แยกตามสื่อแต่ละประเภท ปรากฏว่า นักศึกษาทางไกลไม่มีอาชีพ มีการใช้สื่อโสตทัศน์มากกว่านักศึกษาทางไกลที่ทำงานลูกจ้างเอกชน และนักศึกษาทางไกลทำงานรับราชการมีการพบกลุ่มมากกว่านักศึกษาทางไกล ที่เป็นเกษตรกร ทำงานด้านค้าขายและทำงานลูกจ้างเอกชน อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .05 นอกนั้นไม่แตกต่างกัน นักศึกษาทางไกลประสบปัญหา การใช้สื่อโสตทัศน์มากที่สุด รองลงมาได้แก่ ปัญหาการใช้สื่อสิ่งพิมพ์ และปัญหาการพบกลุ่ม ตามลำดับ